Konferencja Phytopharmaka VII

W dniach 12-13 października 2001 r. zorganizowano w Berlinie kolejną konferencję PHYTOPHARMAKA VII. Jej organizatorem były dwa towarzystwa naukowe: Gessellsschaft für Phytotherapie i Deutsche Gessellschaft für Klinische Pharmacologie und Therapie. Uczestniczyło w niej nieco ponad 100 osób.

Podstawę wymiany poglądów stanowiły referowane wyniki badań chemicznych i klinicznych. Dotyczyły one pięciu bloków tematycznych:

1. Studia terapeutyczne w chorobach dróg oddechowych (6 referatów dot. m.in. skuteczności wyciągów z korzenia pelargonii, z liści bluszczu).

2. Studia terapeutyczne w bólach artretycznych i reumatycznych (4 referaty m.in. o właściwościach wyciągów z pieprzowca, z korzenia czarciego pazura i z kory wierzby).

3. Studia terapeutyczne w chorobach serca i krążenia krwi (3 referaty na temat właściwości wyciągów z owoców głogu i preparatów czosnku).

4. Studia terapeutyczne z preparatami dziurawca (5 referatów).

5. Dalsze aktualne badania terapeutyczne (5 referatów m.in. na temat właściwości wyciągów z Vitex agnus castus i z korzenia dymnicy).

Ze względu na łatwość adaptacji szeregu referowanych wyników badań przez polskie laboratoria badawcze, niektóre z doniesień omówię w sposób szczegółowy w ramach poszczególnych bloków tematycznych.

Celem pracy było badanie skuteczności i tolerancji wyciągu z Pelargonium sidoides (Eps) 730, w porównaniu z placebo, u pacjentów z ostrym zapaleniem oskrzeli. W sumie w badaniach uczestniczyło 124 pacjentów (64 w grupie ekstraktu z Pelargonium sidoides, 60 w grupie placebo). Średni spadek symptomów w typowych dla zapalenia oskrzeli na 7 dzień wyniósł w grupie Eps 7,2 ± 3,1 punktów, a w grupie placebo 4,9 ± 2,7 punktów. Nie wystąpiły żadne poważne niepożądane objawy. 98,4% pacjentów i 96,7% lekarzy oceniło tolerancję Eps jako „bardzo dobrą” wzgl. „dobrą”. Wyniki tych badań potwierdzają, że wyciąg z Pelargonium sidoides 7630 jest skutecznym i pewnym lekiem roślinnym.

Celem badań była ocena skuteczności i tolerancji roślinnego wyciągu z Pelargonium sidoides (Eps) 7630, w porównaniu z placebo, zbadana u pacjentów z zapaleniem gardła i migdałków. W sumie 143 dzieci w wieku między 6 a 10 lat z ostrym zapaleniem gardła i migdałków nieuwarunkowanym obecnością paciorkowca zostało zbadanych. Roślinny wyciąg z Pelargonium sidoides 7630 jest skutecznym i bezpiecznym lekiem dla początkowego leczenia zapaleń gardła i migdałków nieuwarunkowanych obecnością paciorkowca.

Autorzy stwierdzili, że pacjenci z ostrym nasileniem przewlekłego zapalenia oskrzeli leczeni antybiotykiem, wynosili korzyści z pomocniczej terapii preparatem Esberitox^® N. Terapia lekiem Esberitox^® N prowadzi w widoczny sposób do szybszego ustępowania symptomów ciężkiej bakteryjnej infekcji, najprawdopodobniej na zasadzie wzmocnienia układu immunologicznego, który przez agresywną terapię antybiotykową ogólnie jest osłabiony.

Dla oceny rezultatów terapii na początku i po zakończeniu leczenia określano siłę i jakość bodźca kaszlowego, jak również kolor i konsystencję odkrztuszanej wydzieliny. Dla oceny zmian w funkcjach płucnych mierzono „Peak Flow Rate”. Pozytywny rozwój obserwowanych symptomów został odpowiednio uwzględniony w końcowej ocenie wyników leczenia. U 94,4% pacjentów lekarze oceniali rezultat terapii jako „bardzo dobry” lub „dobry”.

Preparat Sinuc Saft był przez prawie wszystkich pacjentów (99,0%) dobrze tolerowany. W ten sposób 74,2% lekarzy oceniło tolerancję jako „bardzo dobrą”, 24,7% jako dobrą. Jedynie u 2 pacjentów wynik był „mierny”, w żadnym przypadku „zły”.

Jako niepożądane działanie leku tylko u jednego pacjenta udokumentowano problemy z przyjmowaniem, przy czym oba wypadki przez leczącego lekarza nie były zakwalifikowane jako ciężkie.

Czterech pacjentów (1,1%) zakończyło terapię przed czasem. W żadnym przypadku niepożądane działania nie były powodem do przerwania terapii.

Ze względu na aktualnie prowadzone w Polsce szerokie badania nad wykorzystaniem wyciągu z korzenia czarciego pazura, szczególne zainteresowanie wywołał referat dr. Billera w ramach drugiego bloku tematycznego pt:. „Stopniowa terapia przy zapaleniu stawu kolanowego i przy zapaleniu stawu biodrowego wyciągiem z korzenia czarciego pazura”.

Dotychczasowe badania farmakologiczne z wyciągami z czarciego pazura wskazują na przeciwzapalne i przeciwbólowe działanie. Z powodu wielkich różnic między badanymi wyciągami dane farmakologiczne nie są jednolite. Często wybierano podawanie dootrzewnowe, które dostarcza niewielu wniosków dotyczących sposobu działania preparatów przyjmowanych doustnie.

Różne grupy składników zostały scharakteryzowane, pewne jest dotychczas tylko to, że nie tylko jeden pojedynczy składnik jest odpowiedzialny za obserwowane działanie przy schorzeniach reumatycznych. Działanie izolowanego glikozydu irydoidowego – harpagozydu nie wystarcza do działania całego wyciągu z porównywalną ilością harpagozydu. Do oceny zastosowania preparatów z Harpagophytum w praktyce na pierwszym miejscu są badania kliniczne. Z wielkiej liczby dotychczas opublikowanych badań klinicznych tylko niewiele spełnia aktualne wymogi jakości badań klinicznych.

Jako d

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.