Przegląd piśmiennictwa z dziedziny pediatrii

Zachorowalność na astmę u dzieci dramatycznie wzrasta w ciągu ostatnich dekad, powodując, że blisko 5% amerykańskich dzieci jest dotkniętych tą chorobą.

Celem tego badania była ocena skuteczności i bezpieczeństwa podawania budesonidu przez Turbuhaler raz dziennie, w porównaniu z placebo, u dzieci z astmą oskrzelową wcześniej leczonych wziewnymi kortykosteroidami.

W tym randomizowanym, wieloośrodkowym badaniu klinicznym z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanym placebo wzięło udział 274 dzieci w wieku 6 do 17 lat z wywiadem epizodów astmatycznych w ciągu ostatnich 6 miesięcy. Pacjenci otrzymywali placebo lub budesonid Turbuhaler (200 microg lub 400 microg) raz dziennie przez 12 tygodni. Wskaźnikami skuteczności były średnia zmiana od wyjściowego FEV1, poranny i wieczorny wskaźnik szczytowego przepływu wydechowego, punktacja nasilenia objawów astmy w ciągu dnia i nocy, przerwanie stosowania leku przez pacjenta, konieczność stosowania doraźnych beta2-agonistów, FVC, FEF 25-75%. Bezpieczeństwo oceniano na podstawie działań niepożądanych, badania przedmiotowego oraz badań laboratoryjnych.

Wyjściowa charakterystyka grup była porównywalna. Wyjściowo odsetek przewidywanego FEV1 wynosił 76,6 w grupie placebo, a 77,5 i 77 odpowiednio w grupach leczonych budesonidem Turbuhaler 200 microg i 400 microg.

Znamiennie więcej pacjentów otrzymujących placebo przerwało leczenie (24%) ze względu na pogorszenie objawów choroby lub brak poprawy, w porównaniu z pacjentami przyjmującymi budesonid 200 microg (11%) lub 400 microg (10%). Pacjenci otrzymujący budesonid doświadczyli znamiennej poprawy pod względem FEV1 w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo. Znamienna poprawa w porównaniu z grupą otrzymującą placebo wystąpiła także pod względem porannego i wieczornego PEFR, FVC, FEF 25-75%, nocnych i dziennych objawów choroby oraz ilości doraźnie przyjmowanych beat2-agonistów. Działania niepożądane były generalnie łagodne lub umiarkowane w obu grupach leczonych budesonidem przez Turbuhaler.

Budesonid przez Turbuhaler podawany raz dziennie, jest skuteczny i bezpieczny w przewlekłej astmie oskrzelowej wcześniej leczonej co najmniej dwa razy dziennie wziewnymi kortykosteroidami.

Celem badania była ocena wpływu wziewnych kortykosteroidów na skurcz oskrzeli oraz nadreaktywność oskrzeli u dzieci w wieku szkolnym, urodzonych przedwcześnie.

W tym długoterminowym, otwartym badaniu wzięło udział 21 dzieci z obturacją oskrzeli, zwiększoną odpowiedzią na beta2-agonistów, i/lub zwiększoną dzienną zmiennością szczytowego przepływu wydechowego (PEF). Żadne z tych dzieci nie miało wcześniej postawionej diagnozy astmy ani nie przyjmowało wcześniej terapii kortykosterydami.

Osiemnaścioro dzieci ze średnią masą urodzeniową 1025 g (zakres 640-1600 g) i wiekiem ciążowym 28 tygodni (zakres 24-35), w wieku w czasie badania 10,1 lat (7,7-13), było leczonych wziewnym budesonidem we wstępnie wysokich dawkach (0,8 mg/m²/dobę przez 1 miesiąc) a następnie niższych (0,4 mg/m²/dobę przez 3 miesiące). Pomiarów spirometrycznych dokonywano na początku badania oraz pod koniec każdego z okresów leczenia.

Po 4 miesiącach leczenia budesonidem, wartości spirometryczne nie uległy znamiennym zmianom. Średnie FEV1 wynosiło 74% przewidywanej wartości przed i po leczeniu. Natomiast, średnia liczba dni o zmienności dziennej wartości PEF > 20% zmniejszyła się po leczeniu budesonidem.

Wyniki tego badania wskazują, że stosowanie budesonidu przez 4 miesiące nie ma znamiennego wpływu na podstawową czynność płuc, ale może zmniejszyć nadreaktywność oskrzeli u dzieci w wieku szkolnym, urodzonych przedwcześnie.

Celem tego badania było oszacowanie skuteczności erytromycyny, agonisty motyliny, w ułatwianiu tolerancji karmienia dojelitowego u wcześniaków urodzonych w wieku < 32 tygodni ciąży. Dzieci biorące udział w badaniu w sposób losowy przydzielane były do grupy otrzymującej albo niskie dawki etylosukcynianu erytromycyny (2,5 mg/kg na dawkę co 6 godzin) lub placebo przez 10 dni od momentu pierwszego karmienia doustnego.

Uzyskano dane 22 dzieci otrzymujących erytromycynę oraz 21 dzieci otrzymujących placebo. Masa urodzeniowa (w grupie dzieci przyjmujących erytromycynę wynosiła 1,216 w porównaniu z grupą placebo 1,355), wiek ciążowy (grupa badana 28,6 w porównaniu z 29,3 w grupie placebo) oraz inne kliniczne zmienne nie różniły się między grupami. Prawie wszystkie niemowlęta były żywione ściągniętym pokarmem kobiecym.

Niemowlęta otrzymujące erytromycynę miały znamiennie rzadziej epizody dużych zalegań treści żołądkowej (> 30% objętości podanej w ciągu 6 godzin) po 10 dniach (grupa erytromycyny 1,1, grupa placebo 3,6 epizodów). Dzieci leczone erytromycyną osiągały pełne żywienie doustne szybciej niż grupa kontrolna (6,0 w porównaniu z 7,9 dni). Nie sgwierdzono znamiennych różnic między grupami pod względem liczby dni całkowitego żywienia pozajelitowego lub czasu koniecznego do uzyskania masy urodzeniowej. W każdej z grup było jedno dziecko, które zmarło z powodu martwiczego zapalenia jelit.

Niskie dawki erytromycyny promują opróżnianie żołądka i zwiększają tolerancję karmienia u przedwcześnie urodzonych niemowląt z niższym wiekiem ciążowym niż wcześniej wykazywano w badaniach. Przedłużająca się ekspozycja na antybiotyki o szerokim spektrum działania może nie być wolna od ryzyka. Konieczne są dalsze badania celem oszacowania skuteczności tej metody leczenia u wcześniaków z nietolerancją karmienia doustnego.

Stwierdzono, że niemowlęta z niską masą urodzeniową mają niskie stężenie cynku w surowicy krwi pępowinowej. Niedobory cynku są związane z redukcją immunokompetencji i zwiększoną częstotliwością występowania chorób zakaźnych. Obecne badanie miało na celu sprawdzenie, czy zastosowanie suplementacji cynkiem u dzieci urodzonych o czasie, ale małych w stosunku do wieku ciążowego, wpływa na ich śmiertelność.

Przeprowadzono randomizowane, kontrolowane badanie kliniczne z podwójnie ślepą próbą, badając 1154 noworodki urodzone o czasie, z niską masą urodzeniową w stosunku do wieku ciążowego. Dzieci otrzymywały jeden z syropów: ryboflawina; ryboflawina z cynkiem (w postaci siarczanu w dawce 5 mg); ryboflawina z wapniem, fosforem, kwasem foliowym i żelazem; lub ryboflawina, cynk,mwapń, fosfor, kwas foliowy i żela

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.