Wpływ leczenia periodontologicznego na poziom glikemii i hemoglobiny glikowanej u pacjentów z zapaleniem przyzębia i współistniejącą cukrzycą typu 2

Cukrzyca jest ogólnoustrojową chorobą metaboliczną charakteryzującą się bezwzględnym lub względnym niedoborem insuliny. Cukrzyca będąc edokrynopatią rzutuje na cały organizm i wpływa na stan tkanek przyzębia. Przewlekłe zapalenie przyzębia u chorych na cukrzycę jest jednym z najbardziej rozpowszechnionych powikłań i przebiega dużo ciężej w porównaniu do osób bez tego schorzenia, co daje się zaobserwować na podstawie podwyższonych wskaźników krwawienia, głębokości kieszonek i utraty przyczepu łącznotkankowego.

Znany jest szereg zależności pomiędzy chorobą przyzębia a cukrzycą. Wiele mediatorów zapalnych powstających miejscowo w tkankach przyzębia czy wydzielanych do krwiobiegu, takich jak interleukina β (IL-β) i TNF- α wpływa na przebieg cukrzycy. TNF-α oraz IL-1 β zwiększają fosforylację seryn w białkach receptora insulinowego (IRS), znajdującego się na powierzchni komórek docelowych dla insuliny (1, 2). Konsekwencją tego procesu jest zaburzenie przekazywania sygnału i zmniejszone oddziaływanie insuliny na komórki. Wykazują one wówczas mniejszą wrażliwość na insulinę, zmniejsza się pobieranie glukozy z krwi oraz magazynowanie glukozy w tkankach. Prowadzi to do zaburzenia gospodarki cukrowej organizmu i hyperglikemii, ze wszystkimi opisanymi powyżej niekorzystnymi skutkami dla tkanek przyzębia.

Uważa się, że u pacjentów cierpiących na cukrzycę, już samo przyczynowe leczenie współistniejącej choroby przyzębia lub leczenie przyczynowe połączone z kuracją antybiotykową, może znacznie poprawić miejscowy stan tkanek przyzębia oraz polepszyć kontrolę cukrzycy, szczególnie 2 typu. Wydaje się bowiem, że w tej właśnie jednostce chorobowej udział czynników zewnętrznych w jej inicjowaniu i nasileniu jest niezmiernie ważny (3).

Dane na temat związku pomiędzy cukrzycą a zapaleniem przyzębia są nadal niezadowalające. Wiadomo jednak, że pomiędzy tymi dwiema jednostkami chorobowymi istnieje ścisła, dwukierunkowa zależność. Zarówno niewyrównana cukrzyca, jak i przewlekły stan zapalny w tkankach przyzębia, mają na siebie wzajemny, komplikujący przebieg wpływ. Zależności te powinny być nadal przedmiotem szczegółowych badań.

Wobec dyskutowanego od wielu lat związku pomiędzy zapaleniem przyzębia a cukrzycą typu 2 celem niniejszej pracy była ocena wpływu leczenia periodontologicznego na poziom glikemii i hemoglobiny glikowanej u pacjentów z chorobą przyzębia i współistniejącą cukrzycą.

Do badań włączono 40 osób, które w latach 2003-2007 korzystały z opieki periodontologicznej Zakładu Chorób Błony Śluzowej i Przyzębia Instytutu Stomatologii Akademii Medycznej w Warszawie.

Podczas pierwszej wizyty lekarskiej, kwalifikującej do badań zbierano od pacjentów dokładny wywiad dotyczący:

– wieku pacjenta,

– chorób przebytych i obecnych oraz przyjmowanych leków,

– występowania cukrzycy typu 2 i czasu trwania ch

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.