Rzadki przypadek formowania się korzenia zęba stałego niedojrzałego po przeprowadzonym leczeniu endodontycznym

Leczenie endodontyczne zębów stałych niedojrzałych stanowi ważne i wciąż aktualne zagadnienie w stomatologii dziecięcej. Ze względu na olbrzymie możliwości regeneracyjne miazgi uwarunkowane dużą liczbą elementów komórkowych i rozbudowaną siecią naczyń krwionośnych oraz szerokim połączeniem z ozębną, należy szeroko preferować biologiczne metody jej leczenia (pokrycie pośrednie, bezpośrednie oraz amputację przyżyciową na różnych poziomach) (1-3).

Zachowanie chociaż niewielkiej części żywej miazgi przy wierzchołku korzenia pozwala zazwyczaj na dalszy prawidłowy jego rozwój (4).

Główną przyczyną martwicy i zakażenia miazgi w zębach stałych niedojrzałych są ich urazy mechaniczne (2, 5). U pacjentów w wieku rozwojowym dochodzi do nich najczęściej między 7-12 rokiem życia (1, 6, 7). Na urazy w uzębieniu stałym są narażone głównie siekacze przyśrodkowe w szczęce (1, 7). Wysokie ryzyko obumarcia miazgi stanowią złamania korony połączone ze zwichnięciem zęba (7).

Na skutek utraty żywotności miazgi dochodzi do zahamowania rozwoju korzenia. Wówczas należy przeprowadzić dwuetapowe leczenie kanałowe (1, 4, 5).

W pierwszym etapie postępowanie lecznicze powinno stymulować zamknięcie otworu wierzchołkowego oraz wygojenie tkanek okołokorzeniowych, co można osiągnąć poprzez wyeliminowanie infekcji, a następnie wprowadzenie do kanału korzeniowego pasty nietwardniejącej pobudzającej regenerację tkanek okołowierzchołkowych. Najczęściej stosowanym materiałem w pierwszym etapie leczenia zębów stałych niedojrzałych jest wodorotlenek wapnia (4, 8). Jego silne działanie bakteriobójcze, wysokie pH oraz wpływ indukcyjny na procesy gojenia kości zadecydowały o tym, że jest on uważany za najbardziej skuteczny w procesie apeksyfikacji (4, 8). Niewątpliwie zaletą nietwardniejacych past na bazie wodorotlenku wapnia jest również ich łatwość przygotowania, wprowadzania oraz usuwania ze światła kanału korzeniowego (4). Wadą stosowania preparatów wodorotlenkowo-wapniowych w procesie apeksyfikacji jest często wielomiesięczne leczenie stwarzające ryzyko reinfekcji kanału korzeniowego. Długotrwałe stosowanie Ca(OH)₂ przyczynia się również do znacznego osłabienia tkanki zębinowej w obrębie korzenia poprzez nadmierne jej wysuszenie, co w konsekwencji może doprowadzić do złamania zęba w obrębie szyjki nawet podczas działania sił fizjologicznych (7). Z tego wzg

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.