Kolorymetryczna ocena skuteczności wybielania zębów preparatem Ena White Power

W świadomości społecznej zdrowe uzębienie staje się obok dóbr materialnych czy wykształcenia jednym z elementów podkreślających wysoki status społeczny. W odróżnieniu od dentystów wykonujących zabiegi lecznicze, pacjenci zwracają uwagę przede wszystkim na wyniki estetyczne prowadzonego leczenia. Leczenie ortodontyczne czy protetyczne nie wynika w powszechnej świadomości z potrzeby rehabilitacji funkcji żucia, utrzymaniu zdrowego przyzębia czy prawidłowego funkcjonowania stawów skroniowo-żuchwowych. Młodzi pacjenci wykazujący coraz częściej postawę „klienta” czy „nabywcy usług” oczekują przede wszystkim „równego i dopasowanego do ich oczekiwań uśmiechu”. Stomatologia estetyczna wyodrębnia się spośród nauk dentystycznych i ewoluuje jako odpowiedź na zapotrzebowania konsumenckie zamożnej części społeczeństwa, która oprócz zaspokojenia potrzeb leczniczych i profilaktycznych, oczekuje poprawy estetyki w obszarze jamy ustnej. Jako dentyści musimy zdawać sobie sprawę, że jest to dziedzina w wielu przypadkach wymagająca łączenia wielu specjalności a co z tego wynika współpracy zespołowej pomiędzy specjalistami z zakresu ortodoncji, protetyki, periodontologii, chirurgii stomatologicznej czy szczękowo-twarzowej oraz stomatologii zachowawczej. Ważnym elementem w tym aspekcie wydaje się koordynowanie i monitorowanie przebiegu terapii, która powinna być poprzedzona precyzyjnym planem leczenia zaakceptowanym przez pacjenta.

O właściwościach optycznych uzębienia ludzkiego decydują jego rozmiar, kształt oraz struktura powierzchni generująca refleksy świetlne (1, 2, 3). Budowa tkanek twardych, czyli szkliwa i zębiny oraz otoczonej przez nie miazgi odpowiada za zjawiska pochłaniania, emisji i odbicia wewnętrznego światła będącego nośnikiem informacji o kolorze.

Kolor zębów jest obok kształtu najważniejszą cechą decydującą o ich wyglądzie. W stomatologii zjawisko to omawiane jest zwykle w dwóch aspektach:

– doboru koloru uzupełnień protetycznych lub materiałów wypełniających do barwy pozostałych twardych tkanek zęba lub sąsiadującego uzębienia,

– zmiany koloru uzębienia naturalnego lub dotkniętego procesem chorobowym.

Zmiana kolorystyki uzębienia naturalnego lub przebarwionego na skutek działania czynników patogennych, poprzez chemiczne wybielanie jest coraz bardziej popularnym wśród pacjentów i chętnie wykonywanym przez lekarzy zabiegiem z zakresu stomatologii estetycznej.

Wyniki badań socjomedycznych (4, 5, 6) wskazują, iż około 20% dorosłych Brytyjczyków jest niezadowolonych z barwy własnego uzębienia. W Stanach Zjednoczonych odsetek ten wynosi 34%, a w populacji miejskiej Chin aż 52,6%. W świetle powyższych danych przestaje zdumiewać fakt, że coraz większa liczba pacjentów zgłaszających się do gabinetów stomatologicznych jest zainteresowana zabiegiem wybielania zębów. Jednocześnie w środowisku lekarzy dentystów zmniejsza się odsetek osób przekonanych o szkodliwości zabiegu, co powoduje, że jest on chętnie wykonywany oraz włączany w plan leczenia zachowawczego czy protetycznego.

Najbardziej popularną i najlepiej udokumentowaną metodą wybielania zębów żywych jest tzw. nocne wybielanie nakładkowe (7-10). W trakcie kuracji trwającej zwykle 2-3 tygodnie pacjent przez dwie godziny dziennie nosi nakładki nazębne wypełnione preparatem w formie żelu, którego składnikiem aktywnym jest najczęściej 10 lub 15% nadtlenek mocznika. Metoda ta przynosi zwykle dobre efekty kliniczne w przypadku przebarwień zębów żywych pochodzenia zewnętrznego. Jej niewątpliwą wadą jest stosunkowo długi czas zabiegu odbiegający od oczekiwań pacjenta, przedłużony dodatkowo o etapy pobierania wycisków łuków zębowych i laboratoryjne wykonanie indywidualnych nakładek nazębnych. Chociaż nakładkowe wybielanie zębów jest bardzo popularną metodą zmiany ich koloru, coraz więcej zwolenników zdobywają metody wybielania profesjonalnego w gabinecie stomatologicznym (11,12,13). Preparat wybielający zawierający zwykle około 30-40% aktywnego nadtlenku wodoru jest aplikowany na powierzchnie wargowe zębów na czas 10-15 minut. Procedura taka jest powtarzana 3-4-krotnie podczas zabiegu, a jego efekt można właściwie ocenić po 1-2 tygodniach od zastosowania preparatu. Wskazania i przeciwwskazanie do zabiegu wybielania zębów żywych w gabinecie są podobne jak w przypadku wybielania nakładkowego. Metoda ta jest polecana szczególnie dla pacjentów, którzy z różnych powodów (np. odruch wymiotny, choroby SSŻ, nadwrażliwość zębów wywoływana przez bodźce mechaniczne) nie tolerują nakładek nazębnych lub chcą uzyskać efekt rozjaśnienia zębów w krótkim czasie. Profesjonalne wybielanie zębów bywa często łączone z wybielaniem nakładkowym i traktowane jest jako wstępny „katalizator” procesu.

Celem pracy była ocena skuteczności preparatu do wybielania profesjonalnego Ena White Power zawierającego 35% nadtlenku wodoru.

Grupę 21 ogólnie zdrowych pacjentów w wieku od 20 do 38 lat poddano zabiegowi wybielania profesjonalnego z zastosowaniem preparatu Ena White Power (Micerium, Włochy). Warunkami kwalifikującymi do zabiegu były: brak przeciwwskazań ogólnomedycznych oraz widocznych wypełnień lub zębów po leczeniu endodontycznym w odcinku przednim szczęki.

Przed aplikacją preparatu usuwano kamień oraz złogi nazębne wg ogólnie przyjętych zasad. Zabieg wybielania przeprowadzano 5-7 dni po profesjonalnym oczyszczaniu zębów, aby wyeliminować wpływ past profilaktycznych na powierzchnię szkliwa i absorpcję nadtlenku podczas zabiegu. Podczas wybielania wykorzystano refraktory z zaporą dla języka FlexiBlue (Beyond, USA). Tkanki miękkie na granicy dziąsła brzeż

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.