Nowoczesne metody leczenia recesji dziąseł – przegląd piśmiennictwa

Recesje dziąseł stanowią powszechny problem w praktyce periodontologicznej. Termin ten pojawił się w literaturze już w połowie lat pięćdziesiątych. Termin recesja dziąsła oznacza obnażenie powierzchni korzenia zęba w wyniku utraty tkanek przyzębia brzeżnego, czyli ozębnej i kości wyrostka zębodołowego. Etiologia tej patologii układu śluzówkowo-dziąsłowego nie jest do końca wyjaśniona. Do czynników predysponujących niewątpliwie należą:

1. Płytka nazębna.

2. Uraz zgryzowy.

3. Niewłaściwa metoda szczotkowania zębów.

4. Niewłaściwe uzupełnienia protetyczne.

5. Kontakt zęba z tkankami miękkimi przeciwstawnego łuku.

Najwszechstronniejszy podział recesji dziąseł, został wprowadzony przez Millera. Z podziałem tym związane jest także planowanie i rokowanie co do pomyślności zabiegu chirurgicznego. Klasa I w skali Millera określa recesje nie przekraczające linii śluzówkowo-dziąsłowej, przy których nie występuje ubytek tkanek w przestrzeniach międzyzębowych. Klasa II obejmuje recesje przekraczające linię śluzówkowo-dziąsłową, bez ubytku tkanek w przestrzeniach międzyzębowych. Klasa III to recesje przekraczające linię śluzówkowo-dziąsłową, wraz z ubytkiem tkanek miękkich lub kości w przestrzeniach miedzyzębowych. Klasa IV – recesje przekraczają linię śluzówkowo-dziąsłową, a dodatkowo powikłane są rozległym zniszczeniem tkanek. O ile w przypadku recesji klasy I i II można spodziewać się całkowitego przykrycia obnażonych powierzchni korzeni, to w przypadku klasy III jest to tylko możliwe częściowo, natomiast w przypadku klasy IV rokowanie jest wątpliwe. Miller w swojej klasyfikacji uwzględnia niezwykle ważną rolę brodawki międzyzębowej oraz stanu tkanki kostnej przylegającej do ubytku (8).

Celem leczenia chirurgicznego recesji dziąseł jest pokrycie obnażonej powierzchni korzenia do linii szkliwno-cementowej, uzyskanie ścisłego połączenia przeszczepionych tkanek z powierzchnią zeba, wyeliminowanie czynników sprzyjających występowaniu krwawienia podczas zgłębnikowania kieszonek, oraz co wydaje się niezwykle istotne, uzyskanie estetycznego zarysu dziąsła. Do początku lat osiemdziesiatych na chirurgiczne leczenie recesji dziąseł składały się dwie podstawowe grupy zabiegów. Pierwszą grupę obejmowały wolne przeszczepy tkanek miękkich, drugą zaś uszypułowane przeszczepy tkanek miękkich (3). Początek lat osiemdziesiątych to rozwój sterowanej regeneracji tkanek (Guided Tissue Regeneration) i pojawienie się na rynku błon odtwórczych. Początkowo stosowano same błony w przypadku pionowych ubytków kostnych, w celu zapobieżenia migracji tkanki nabłonkowej w głąb ubytku kostnego. Rozwój inżynierii materiałowej jaki dokonał się w ostatnim ćwierćwieczu wprowadził na rynek preparaty biozgodne oraz biofunkcyjne (9). Zabiegi sterowanej regeneracji tkanek umożliwiają uzyskanie pełnowartościowych pod względem budowy i funkcji tkanek przyzębia. Uważa się, że nie ma żadnych czynników biologicznych, które stanowiłyby przeciwwskazanie do zastosowania tych technik regeneracji w chirurgicznym leczeniu recesji dziąseł. Wydaje się, że połączenie dotychczasowych metod, czyli przeszczepów wolnych i uszypułowanych, z technikami GTR, stanowi optymalne rozwiązanie tego powszechnego problemu w praktyce periodontologa, jakim są recesje dziąseł. Po raz pierwszy sterowana regeneracja tkanek w leczeniu recesji dziąseł została opisana w roku 1990 przez Tintieg´o i Vincenzi´ego (8, 9).

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.