Stan i potrzeby lecznicze przyzębia osób dorosłych w wieku 35-44 lat, zamieszkałych w regionie warszawskim – badania porównawcze

W 1987 roku podjęte zostały badania epidemiologiczne chorób i wad narządu żucia wybranych grup populacji polskiej. Badania prowadzone były pod patronatem Światowej Organizacji Zdrowia. Osiem lat później w 1995 r. badania zostały powtórzone. Zastosowany schemat badań opracowany przez ŚOZ zapewnił jednolitość metod badawczych i kryteriów oceny, co pozwoliło na uzyskanie porównywalnych wyników badań (1, 2, 3, 4, 5).

Praca niniejsza ma na celu dokonanie porównania stanu zdrowia i potrzeb leczniczych przyzębia u osób w wieku 35-44 lat, zamieszkałych w regionie warszawskim, na podstawie przeprowadzonych badań w roku 1987 i 1995.

Zbadano stan przyzębia grupy osób w wieku 35-44 lat zamieszkałych w Warszawie, Sulejówku oraz wsi Wiązowna, według schematu epidemiologicznego – duże miasto, małe miasto i wieś. Miejscowości te zostały wybrane losowo, w każdej z nich również na drodze losowej wybrano do badania po 30 mężczyzn i 30 kobiet. W 1995 roku losowana była jedynie grupa badanych osób, miejscowości w których prowadzono badania pozostały te same.

Badania prowadzone były w gabinecie stomatologicznym, przy sztucznym oświetleniu, przez lekarzy przeszkolonych w technice badania. Do badania przyzębia został użyty zgłębnik WHO-621. Do oceny stanu przyzębia zastosowano wskaźnik potrzeb leczniczych przyzębia CPITN. Wyniki badań rejestrowane były na kartach WHO Oral Health Assessment From-1986. Uzyskane wyniki obrazujące stan zdrowia przyzębia porównane zostały w zależności od płci i miejsca zamieszkania badanych i opracowane statystycznie przy użyciu testów, dla frakcji t-Studenta.

Porównanie odsetka osób z najwyższymi wartościami kodów CPITN przedstawiono w tabeli 1. Z porównania tego wynika, że w okresie 8 lat wystąpiły widoczne zmiany w stanie zdrowia przyzębia, w badanej grupie osób. Zmiany te dotyczą niewielkiego wzrostu odsetka osób ze zdrowym przyzębiem o 1,2% i krwawieniem z dziąseł o 3,9% w 1995 roku i zmniejszeniem odsetka osób z kamieniem nazębnym o 27,8%. Niepokojąco natomiast wzrosły odsetki osób z kieszonkami płytkimi o 13,3% i kieszonkami głębokimi o 9,4%. Za wyjątkiem porównań odsetka osób ze zdrowym przyzębiem, pozostałe porównania są wysoce istotne statystycznie p> 0,01 (ryc. 1).

Porównując potrzeby lecznicze przyzębia stwierdzamy, że najwyższe odsetki badanych zarówno w 1987 r. jak i 1995 r. stanowiły osoby z potrzebami leczniczymi w kategorii TN2. W 1987 roku odsetek ten wynosił 88,9%, a w 1995 r. 74,4%, zmniejszył się więc o 14,5%. Natomiast wyraźnie zwiększyły się odsetki osób w kategorii specjalistycznych potrzeb leczniczych TN3 z 8,9% do 18,3% w 1995 roku, a więc o 9,4%. Porównania te są wysoce istotne statystycznie, p> 0,01 (ryc. 2).