Zmiany w uzębieniu dziewcząt z zespołem Turnera

Zespół Turnera powstaje u kobiet w następstwie braku, mozaicyzmu, bądź aberracji strukturalnej chromosomu X (1).

Henry Turner opublikował po raz pierwszy kliniczny opis tego zespołu w 1938 roku i do jego objawów zaliczył: niskorosłość, infantylizm płciowy, krótką płetwistą szyję i koślawe łokcie (2). Od tego czasu, dzięki spostrzeżeniom wielu innych badaczy, lista objawów zespołu Turnera znacznie się wydłużyła. Zwrócono także uwagę na występowanie zmian w jamie ustnej i w uzębieniu (3, 4). W 1965 roku Filipsson i wsp. wykazali na podstawie pomiarów wysokości koron i długości korzeni zębów, że są one węższe i krótsze, niż zwykle (5). Spostrzeżenie to potwierdzili Gorlin i wsp., a w nowszych czasach Midtbo i Halse, którzy na podstawie wyników pomiarów, przeprowadzonych na zdjęciach pantomograficznych 33 pacjentek z zespołem Turnera, wykazali znamienną redukcję wysokości koron i długości korzeni zębów siecznych, kłów i przedtrzonowych. Ponadto spostrzegali także często u tych pacjentek dwukorzeniowe dolne drugie zęby przedtrzonowe (6, 7).

W Polsce badanie budowy morfologicznej zębów stałych w zespole Turnera przeprowadzili Kusiak i wsp. którzy potwierdzili występowanie mikrodoncji głównie w grupach zębów przedtrzonowych i trzonowych (8).

Celem mojej pracy jest przedstawienie innych jeszcze zmian w morfologii zębów stałych u chorych z zespołem Turnera, które miałam możność spostrzegać podczas badania zaburzeń w zgryzie i we wzroście twarzowej części czaszki u tych chorych (9).

Materiał stanowiło 31 dziewcząt z zespołem Turnera w wieku od 11 do 23 lat, w tym 15 z kariotypem 45,X, dziewięć z kariotypem mozaikowym, dwie z aberracja

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.