Wpływ głębokości kieszonki przyzębnej na mikroflorę pacjenta z zapaleniem przyzębia dorosłych

Badania naukowe ostatnich lat wykazały, że obecność pewnych bakterii jest związana z aktywnością choroby przyzębia (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7). Spośród ogromnej liczby gatunków bakterii bytujących w jamie ustnej można wyodrębnić grupę patogenów, których zarówno bezpośrednie, jak i pośrednie działanie przyczynia się do destrukcji struktur przyzębia (5, 6). Wiedza dotycząca rodzaju i ilości bakterii u danego pacjenta w różnych okresach choroby jest niezwykle pomocna lekarzowi we właściwej ocenie ryzyka utraty przyczepu łącznotkankowego i kości. Wiele ośrodków badawczych, wychodząc naprzeciw tym zagadnieniom, starało się określić grupę najczęstszych patogenów odpowiedzialnych za wystąpienie i postęp choroby przyzębia. Slots i Morrison do bakterii najczęściej łączonych z chorobami przyzębia zaliczają: Actinobacillus actinomycetemcomitans (A.a.), Porphyromonas gingivalis (P.g.), Bacteroides forsythus (B.f.) i Treponema denticola (T.d.), nieco rzadziej wymieniają także: Eikenella corrodens (E.c.), Camphylobacter rectus (C.r.), Prevotella intermedia (P.i.), Fusobacterium nucleatum (F.n.). Stwierdzenie tych drobnoustrojów u pacjenta może wpływać na rokowanie, wybranie właściwej opcji leczniczej i monitorowanie leczenia pacjentów z chorobą przyzębia. Dzięki testom lub badaniom bakteriologicznym można lepiej w czasie zaplanować podejmowanie procedur leczniczych i wizyt kontrolnych w podtrzymującej fazie leczenia.

Offenbacher i Meyer wykazali w swoich badaniach wpływ patogenów przyzębia na choroby ogólnoustrojowe takie jak, choroby sercowo-naczyniowe, poród przedwczesny i udar mózgu (8,12,13). Choroba przyzębia w ich opinii jest uważana za ognisko infekcji, z którego patogeny bakteryjne lub cytokiny wydzielane przez tkanki gospodarza stymulowane czynnikami bakteryjnymi, przedostają się do krwioobiegu i docierają do odległych narządów i tkanek, powodując tam miejscowe zmiany i uszkodzenia (teoria zakrzepu bakteryjnego) (8,9, 10, 11, 12, 13). Z tego powodu dokładne poznanie flory bakteryjnej w chorobie przyzębia ma istotne znaczenie dla dalszych badań i ewentualnej diagnostyki.

Należy jednak pamiętać, iż bakterie nie są jedynym czynnikiem prowadzącym do wystąpienia choroby przyzębia. Oprócz wiedzy ich dotyczącej, w kontroli choroby należy uwzględniać również inne czynniki ryzyka dotyczące odpowiedzi gospodarza na czynnik zapalny.

Analiza flory patogennej dla przyzębia, może być wykonywana poprzez hodowlę na selektywnych podłożach bakterii pobranych z kieszonki przyzębnej. Identyfikację patogenów można również przeprowadzić za pomocą polimerazowej reakcji łańcuchowej (PCR), lub specyficznych testów DNA np. MicroDentex DMDx.

Celem pracy była identyfikacja bakteryjnej, beztlenowej flory poddziąsłowej w kieszonkach przyzębnych, w zależności od głębokości kieszonki i współistniejącego stanu ogólnego.

Materiał stanowiła płytka bakteryjna pobrana do badania mikrobiologicznego z 20 kieszonek przyzębnych od pacjentów z rozpoznanym AP, z 10 o głębokości = 4 mm i 10> 6 mm. Pacjentów podzielono na dwie grupy. Grupę 1 stanowili pacjenci ogólnie zdrowi, którzy nie przyjmowali antybiotyków oraz nie mieli wykonywanego scalingu w okresie ostatnich 6 miesięcy. W grupie 2 znajdowali się pacjenci po przeszczepieniu nerek, leczeni antybiotykami oraz immunosupresyjnie, u których również nie wykonywano scalingu w okresie ostatnich 6 miesięcy. Wybrane do badania zęby oczyszczano jałowym gazikiem z płytki naddziąsłowej. Materiał pobierano z dna kieszonek przyzębnych przy pomocy jednorazowych, jałowych ez o pojemności 1 ml. i w sposób jałowy przenoszono do probówki z płynnym podłożem tioglikolanowym z dodatkiem rezazuryny.

Tak pobrany i zabezpieczony materiał transportowany był do pracowni mikrobiologicznej. Po dwóch godzinach materiał

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.