Własna ocena wyników chirurgicznego leczenia progenii – materiał I Kliniki Chirurgii Szczękowo-Twarzowej IS AM w Warszawie

Przodożuchwie morfologiczne, progenia jest wrodzoną wadą, w której obserwuje się doprzedni, nadmierny wzrost żuchwy. Trzon żuchwy ma zwiększoną długość, zaś kąt, jaki tworzy z gałęzią może być rozwarty (13, 17). Zgryz u tych pacjentów zwykle zalicza się do III klasy Angle´a, a w przednim odcinku zęby żuchwy są wysunięte w stosunku do wargowych i siecznych powierzchni zębów szczęki. Wielkość tej „ujemnej” szpary przednio-tylnej jest różna. Wielkość żuchwy i warunki zgryzowe zaburzają harmonię rysów twarzy. Bródka wysunięta jest przed pole biometryczne, a bruzda bródkowo-wargowa jest zwykle wygładzona (13). Dolny odcinek czaszki twarzowej jest dominujący.

Przodożuchwie morfologiczne zaliczane jest do wad dziedzicznych, uwarunkowanych genetycznie (13). Wcześnie wykryte i zdiagnozowane bywa leczone ortodontycznie. Dopiero brak postępu w leczeniu zachowawczym (23), niemożność jego systematycznego prowadzenia, zakończenie wieku kostnego (6) kwalifikują pacjentów do leczenia chirurgicznego. Wybór metody leczenia powinien być wynikiem ustaleń ortodonty, chirurga, często protetyka. Zgłaszający się do chirurgicznego leczenia pacjenci mają zazwyczaj zakończony wiek kostny i najczęściej skarżą się na zaburzenia harmonii rysów twarzy, brak efektów w dotychczas prowadzonym leczeniu, trudności w żuciu pokarmów, narastanie wady z wiekiem, trudności w protezowaniu, czasami trudności w artykulacji (12, 14, 18). Decyzja o leczeniu chirurgicznym najczęściej wiąże się z wiarą w poprawę wyglądu i poprawę osobniczych kontaktów społecznych (21, 22).

W naszym materiale przeważali osobnicy dojrzali, często z rozmaitymi ubytkami uzębienia, którzy albo nie byli leczeni w dzieciństwie, lub prowadzone leczenie przerwali.

Wadą niniejszej pracy (ze względu na braki w dokumentacji klinicznej jest niemożność przedstawienia radiogramów przed i po zakończeniu leczenia chirurgicznego. Z tego powodu wśród leczonych przeprowadzono miniankietę dla subiektywnej, jednostkowej oceny wyników leczenia (6, 23).

W I Klinice Chirurgii Szczękowo-Twarzowej IS AM w Warszawie w okresie od stycznie 1983 roku do września 1999 roku z powodu przodożuchwia morfologicznego chirurgicznie leczonych było 96 osób. Średni wiek operowanych wynosił 23,3 lat (od 17 do 43 roku życia). Kobiet wśród leczonych było 65, mężczyzn 31.

63 pacjentów operowanych było metodą Obwegesera-Dal Ponta, tj. poprzez strzałkowe, obustronne rozszczepienie gałęzi i trzonu żuchwy, zaś 29 metodą wzdłużnego, pionowego obustronnego przecięcia gałęzi żuchwy. 4 pacjenci wymagali wykonania genioplastyki. Wszyscy pacjenci odłam większy (uzębiony) w okresie pierwszych 7-10 dni mieli unieruchomiony ortopedycznie (szyny nazębne lub dowiązane do szczęk protezy z haczykami) i wyciągiem sztywnym, a przez następne 6 tygodni wyciągiem międzyszczękowym elastycznym. Ustawienie odłamów kostnych kontrolowano radiologicznie w 2 tygodnie po zabiegu. Przez cały okres (6-7 tygodni) leczonym kontrolowano: zgryz, umocowanie szyn nazębnych/protez, prawidłowość działania wyciągu międzyszczękowego, higienę, realizację zaleceń. Pacjentów z kliniki wypisywano po wy

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.