Ocena skuteczności diagnostycznej radiografii cyfrowej w rozpoznawaniu ubytków próchnicowych

Badanie stomatologiczne aby było pełne i prawidłowe powinno opierać się nie tylko na badaniu klinicznym ale być poparte badaniami uzupełniającymi. Do takich badań należy m.in. badanie promieniami RTG. Obecnie rozwijająca się technika zezwala nam na ulepszanie tego rodzaju badania poprzez konstruowanie nowych urządzeń dających więcej możliwości oraz zwiększanie czułości materiałów. Nie bez znaczenia jest oczywiście także ciągłe dążenie do zmniejszenia dawki promieniowania RTG. Takie warunki techniczne spełnia radiografia cyfrowa i jej dwa systemy – VISUALIX z zastosowaniem czynnika wewnątrzustnego oraz system DIGORA (ryc. 1). Systemy te dają nam możliwość wykrywania ognisk próchnicy już w ich bardzo wczesnych stadiach co zezwala nam na szybkie wdrożenie leczenia.

Celem pracy była ocena skuteczności diagnostycznej w rozpoznawaniu ubytków próchnicowych klas I, II, III, V wg Black´a. Nie ocenialiśmy ubytków klasy IV ponieważ ubytki te są doskonale widoczne w badaniu klinicznym. Próbowaliśmy także odróżnić radiologicznie ubytki klasy V policzkowe od językowych (podniebiennych).

Przeprowadzono badania in vivo i in vitro. Materiał stanowiły naturalne zęby ludzkie stałe. W badaniach invitro zęby te osadzono w sztabkach gipsowych. Zęby zbierano w klinikach AM w Warszawie, w których pracują studenci. Były one usuwane ze wskazań ortodontycznych, protetycznych, periodontologicznych, chirurgicznych i ogólnych.

Materiały stanowiło:

– siekaczy: 38,

– kłów: 18,

– przedtrzonowców: 52,

– trzonowców: 46.

W sumie materiał obejmował 154 zęby.

Łącznie zbadano 714 powierzchni zębowych: styczne, żujące, przedsionkowe, językowe, podniebienne. W badaniach in vivo wykorzystano zdjęcia zębowe pacjentów leczonych przez studentów na zajęciach stomatologii zachowawczej, u których rozpoznano badaniem klinicznym ubytki próchnicowe wybranych klas a także zęby nie wykazujące zmian próchnicowych.

Wykonano 18 zdjęć wewnątrzustnyh zębów u 7 pacjentów obejmując badaniem 43 zęby, w tym:

– 8 siekaczy,

– 2 kły,

– 15 przedtrzonowców,

– 18 trzonowców.

W sumie materiał stanowiły 43 zęby.

W zębach badanych in vitro zostały wypreparowane ubytki klas I, II, III, V, wg Black´a (ryc. 2). Oceną objęto także ubytki próchnicowe naturalne tych klas (tab. 1). W sumie oceniono 405 ubytków próchnicowych.