Rola BMP-7 (rh-OP1) w leczeniu regeneracyjnym przyzębia na podstawie piśmiennictwa

Marcin Kacprzak, Jan Kowalski

Regulowanie rozwoju tkankowego tradycyjnie przypisywano we krwi hormonom, syntetyzowanym w odpowiednich gruczołach dokrewnych i oddziałujących na tkanki odległe. Obecnie jednak wiadomo, że istotny udział w różnicowaniu i wzroście tkanek odgrywają hormonopodobne polipeptydowe czynniki wzrostu. Podobnie jak hormony mogą występować we krwi krążącej, ale w przeciwieństwie do nich mogą być uwalniane lub syntetyzowane jako czynniki miejscowe wywierające swe działanie na drodze autokrynowej (substancje produkowane przez komórkę wiążą się z receptorami na powierzchni tej samej komórki) i parakrynowej (komórki wydzielają mediatory do macierzy pozakomórkowej, które oddziałują na tkanki odległe). Są one czynnikami wielofunkcyjnymi, których zakres działania obejmuje oprócz stymulacji lub hamowania proliferacji, także inne efekty na komórki docelowe takie jak: aktywację transportu metabolitów, chemotaksję, syntezę prostaglandyn i wreszcie różnicowanie komórek. Polipeptydowe czynniki wzrostu są specyficzne w stosunku do odpowiednich receptorów wykazujących duże powinowactwo.

Czynniki wzrostowe charakteryzują się następującymi cechami:

– inicjują odpowiedź komórkową poprzez interakcję ze specyficznym receptorem,

– warunkują specyficzność odpowiedzi poprzez powstanie kompleksu polipeptydowy czynnik wzrostu – receptor,

– czynnik wzrostu i jego receptor przekazują sygnał z powierzchni do wnętrza komórki na drodze endocytozy.

Z punktu widzenia nowoczesnej periodontologii szczególne znaczenie mają czynniki wzrostu należące do nadrodziny białek morfogenetycznych kości (Bone Morphogenetic Proteins). Już

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.