Sprawozdanie z międzynarodowego sympozjum BONE w Bernie. Współczesne metody agumentacji kości w leczeniu implantologicznym – dyskusja

Andrzej Wojtowicz¹, Katarzyna Ciechowicz¹, Agnieszka Perendyk²

W dniach 10-11 XII 1999 r. odbyło się międzynarodowe sympozjum „BONE” w Bernie. Gospodarzami tego spotkania był Prof. Daniel Buser, Dyrektor Wydziału Medycznego Uniwersytetu w Bernie wraz z komitetem organizacyjnym. W kongresie uczestniczyło 800 osób, głównie lekarzy specjalistów z zakresu chirurgii stomatologicznej, chirurgii szczękowo-twarzowej i periodontologii z 35 krajów, głównie z Europy. Wydział Stomatologii Uniwersytetu w Bernie od wielu lat współpracuje z Uniwersytetem Harvard w Bostonie. Organizatorzy zaprosili najlepszych wykładowców z prestiżowych uniwersytetów amerykańskich. Mieliśmy możliwość i przyjemność wysłuchania na naszym kontynencie wykładów wiodących ośrodków stomatologicznych, zajmujących się implantologią i wykorzystaniem materiałów wszczepialnych.

Dwudniowy program Kongresu podzielono na 4 bloki tematyczne, dotyczące wyników badań eksperymentalnych na zwierzętach, oraz efektów niektórych nowoczesnych technik stosowanych u pacjentów:

1. integracja kości z implantami tytanowymi,

2. augmentacja pozioma wyrostków zębodołowych,

3. augmentacja pionowa wyrostków zębodołowych,

4. podnoszenie dna zatoki.

Każda z części kongresu zakończona była ogólną dyskusją. Językiem wykładowym był angielski z możliwością symultanicznego odsłuchu w języku niemieckim.

Kongres otworzył ww. Prof. Buser, który podkreślił znaczenie tematyki kongresu w nadchodzącym XXI wieku i wynikające z tego faktu wyzwania dla stomatologii, szczególnie jej aspektów chirurgicznych. Następnie głos zabrał Prof. Christian Schaublin, Rektor Uniwersytetu w Bernie. Powitał uczestników Kongresu, zaprosił wszystkich do twórczej dyskusji, podkreślając, iż jest to miejsce, w którym spotyka się grono lekarzy specjalistów i naukowców zajmujących się problematyką dotyczącą zastosowania nowoczesnych metod stymulowanej regeneracji kości szczęk. Wykorzystują oni w swojej pracy klinicznej najnowsze metody i materiały w oparciu o wyniki uprzednich, często wieloletnich, żmudnych badań eksperymentalnych na zwierzętach. Kończąc swoje krótkie przemówienie Jego Magnificencja Rektor Uniwersytetu w Bernie życzył wszystkim uczestnikom Kongresu owocnych i konstruktywnych obrad i sukcesów w nadchodzącym milenium.

Pierwszą sesję pt.: „Bone integration of titanium implants” (przewodniczyli: D. Buser i Myron Nevins, Harvard Uinv.) otworzył referat Zvi Schwartza (z Izraela) dotyczący wyników badań nad wpływem różnych rodzajów powierzchni implantu na osteogenne właściwości otaczających tkanek. Prezentowany referat był podsumowaniem wieloletnich badań, w których oceniano m.in. wpływ rodzaju powierzchni na różnicowanie, proliferację i dojrzewanie osteoblastów, na syntezę składników macierzy kości (m.in. PGE 2, TGF beta) powstającej wokół implantu. Stwierdzono, iż porowatość implantu tytanowego nie tylko stymuluje różnicowanie osteoblastów, lecz także moduluje odpowiedź miejscowych czynników np. wit. 1,25(OH)2D3, fosfolipazy A2. Odpowiedź tkanki kostnej jest modulowana przez kinazę białkową C. Ekspresja ww. czynników ma decydujący wpływ na zwiększenie osseointegracji implantu. Prof. Schwartz zaproponował schemat postępowania pooperacyjnego, uznał ponadto, iż niesterydowe leki przeciwzapalne takie jak Indometacyna mogą wpływać na ograniczenie osteoindukcji i nie powinny być rekomendowane po zabiegu (Prof. K. Włodarski, Zakład Histologii, Centrum Biostruktury AM w Warszawie, dokonał ww. obserwacji nad efektem Indometacyny wiele lat temu, na modelu zwierzęcym, AW).

Klinicznym udokumentowaniem i potwierdzeniem badań na zwierzętach były wyniki analizy mikroskopowej interfazy implant-

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.