Zespół Gilles de la Tourette´a – opis przypadku

Zespół Tourette´a charakteryzuje się przewlekłym występowaniem tików ruchowych i wokalnych.

Tiki to mimowolne, nagle pojawiające się, powtarzające się i stereotypowo wykonywane ruchy, które obejmują ograniczone grupy mięśni oraz tiki wokalne. Występują albo w sposób niezależny od woli, albo też częściowo dowolny, w odpowiedzi na wywołujący bodziec. Tiki ruchowe proste (mruganie powiekami, grymasy, wzruszanie ramionami), a również proste wokalizacje (chrząkanie, szczekanie i pociąganie nosem) są działaniami bezcelowymi. Tiki ruchowe złożone (odgarnianie włosów, tiki dotykowe, wyginanie ciała, ruchy obrotowe), jak również złożone wytwory głosowe (słowa, całe frazy) wydają się bardziej celowymi. Nie wykazują one jednakże zgodności z sytuacją towarzyszącą zachowaniu czy wypowiedzi. Nasilenie tików wykazuje zwykle znaczną zmienność, zależną od pory dnia i okoliczności. Charakterystyczne jest zanikanie tików w czasie snu, podczas absorbującej aktywności, nasilanie się pod wpływem sytuacji stresowej oraz możliwość dowolnego reprodukowania lub powstrzymywania się od nich na krótki czas.

Do rozpoznania zespołu Tourette´a konieczne jest stwierdzenie występowania więcej niż jednego rodzaju tików ruchowych oraz przynajmniej jednego rodzaju tików wokalnych, utrzymujących się co najmniej przez rok, pojawiających się przed 21 rokiem życia.

Zespół Tourette´a występuje u 3-5 dzieci na 10 000. Częstość występowania u chłopców i dziewcząt wynosi 3-5:1.

Tiki pojawiają się po raz pierwszy najczęściej u dzieci w wieku 7 lat, bardzo rzadko stwierdza się je przed 2 lub po 15 rokiem życia. Tiki ruchowe zazwyczaj mają charakter tików prostych – występują one w ob

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.