Ortopedyczno-ortodontyczne leczenie zwężeń szczęki metodą rozsunięcia szwu podniebiennego

Zabieg rozsunięcia szwu podniebiennego po raz pierwszy przeprowadził Goddard (USA) i Bock (Niemcy) pod koniec XIX wieku. Po latach niestosowania ponownie wprowadzony został do leczenia ortodontycznego w latach 60. XX wieku i od tego czasu jest szeroko stosowany na świecie, a szczególnie w Stanach Zjednoczonych (1).

Wskazaniem do rozszerzania szczęki metodą rozsunięcia szwu podniebiennego jest jej zwężenie z wysoko wysklepionym podniebieniem i oddychaniem przez usta, zgryz krzyżowy częściowy boczny obustronny, zwężenie szczęki towarzyszące II lub III klasie szkieletowej.

Celem rozbudowy szczęki jest jej poszerzenie poprzez zwiększenie podstawy wierzchołkowej, a nie tylko powiększenie łuku zębowego poprzez przesunięcie zębów w wyrostku zębodołowym oraz wyrównanie dysproporcji pomiędzy górnym i dolnym łukiem zębowym. Podczas leczenia za pomocą tej metody wyzwalana jest duża ekspansja ortopedyczna, zwiększająca szerokość szczęki, a mała ekspansja ortodontyczna wychylająca w niewielkim stopniu zęby boczne (2).

Do rozsunięcia szwu podniebiennego dochodzi po przyłożeniu siły o odpowiedniej wartości w zależności od wieku pacjenta, skierowanej w poprzek łuku zębowego. Siła ta przenoszona jest poprzez zęby na szew podniebienny. Obydwie szczęki oddzielają się otwierając szew, a wytworzona przestrzeń początkowo wypełnia się płynami tkankowymi i krwią, a w późniejszym czasie dochodzi do odkładania się w jej obrębie nowej kości. Klinicznym objawem rozsunięcia szwu jest pojawienie się diastemy pomiędzy centralnymi siekaczami szczęki (ryc. 1). W badaniu radiologicznym zgryzowym szczęki obserwuje się w

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.