Wpływ leczenia Periostatem na obraz kliniczny w przewlekłym zapaleniu przyzębia

Choroba przyzębia rozwija się w wyniku interakcji pomiędzy bakteriami zawartymi w płytce nazębnej, a odpowiedzią immunologiczną organizmu. Pomimo że bakterie są niezbędne do inicjacji procesu zapalnego, za niszczenie tkanek otaczających ząb w przebiegu zapalenia przyzębia odpowiedzialny jest w głównej mierze układ immunologiczny gospodarza (1). Wykazano bowiem, że białka macierzy zewnątrzkomórkowej tkanki łącznej oraz kości, w tym kolagen degradowane są przez metaloproteinazy pochodzące z komórek PMN, fibroblastów lub komórek nabłonka (2, 3). Nadmierna aktywacja tych enzymów może doprowadzić do zwiększonego niszczenia kolagenu, a w konsekwencji do utraty przyczepu łącznotkankowego oraz kości wyrostka zębodołowego (4).

Podstawowym postępowaniem w leczeniu przewlekłego zapalenia przyzębia jest eliminacja bakterii zawartych w płytce nazębnej. Skaling i wygładzenie powierzchni korzeni zębów oraz chemiczne metody walki z płytką nazębną powodują redukcję kieszonek przyzębnych oraz zmniejszenie krwawienia i odbudowę przyczepu łącznotkankowego. Jednakże w przypadku występowania głębokich kieszonek przyzębnych (powyżej 6 mm) skuteczność skalingu może być znacznie ograniczona. Dlatego w leczeniu choroby przyzębia obok postępowania przeciwbakteryjnego stosuje się obecnie leki modulujące odpowiedź gospodarza. Należą do nich tetracykliny, a wśród nich doksycyklina (5, 6). Skuteczność tetracyklin w leczeniu choroby przyzębia wynika zarówno z ich działania przeciwbakteryjnego, jak i z hamowania aktywności metaloproteinaz pochodzących z komórek gospodarza (7, 8, 9). Niestety długotrwałe stosowanie tej grupy leków jest nie możliwe ze względu na występowanie działań ubocznych i powstawanie bakteryjnych szczepów opornych. Jednakże badania prowadzone od początku lat 80-tych wykazały, że zmniejszenie dawki doksycykliny do 20 mg 2 razy na dobę nie zmniejsza jej aktywności antykolagenolitycznej oraz nie powoduje działań ubocznych i powstawania szczepów opornych bakterii. W ten sposób do fazy wstępnej oraz podtrzymującej leczenia przewlekłego zapalenia przyzębia wprowadzono tzw. niskie dawki doksycykliny (LDD, Low dose of Doxycycline), modulujące odpowiedź immunologiczną gospodarza (10, 11, 12). Periostat jest to doksycyklina w tabletkach w dawce 20 mg, do stosowania 2 razy dziennie przez okres minimum 3 miesięcy jako lek wspomagający fazę wstępną leczenia zapalenia przyzębia (13, 14).

Celem pracy była ocena wpływu Periostatu na stan kliniczny tkanek przyzębia pacjentów z przewlekłym zapaleniem pr

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.