Aparat ortodontyczny elasto-aligner w leczeniu niektórych wad zgryzu. Opis przypadków

Rozwój technologii tworzyw sztucznych w ostatnim czterdziestoleciu spowodował pojawianie się coraz to nowych materiałów stomatologicznych. Do tej grupy należą elastomery silikonowe wykorzystywane także do budowy aparatów ortodontycznych. Wprowadzenie tego materiału spowodowało powstanie specjalnej dziedziny ortodoncji zwanej elastodoncją (ang. elastodontics) (1, 2, 3). Korzystne właściwości kliniczne silikonu sprawiają, że wykonywane są z niego także ochraniacze dla sportowców, obturatory, epitezy, szyny do indywidualnej profilaktyki fluorkowej i wewnątrzustne aparaty przeciwdziałające bezdechowi śródsennemu (1, 4, 5, 6, 7). Elastomer silikonowy jest stosowany w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, w Japonii oraz w Niemczech (3, 4, 5, 6, 7). W Niemczech aparaty ortodontyczne z elastomeru silikonowego są szeroko propagowane przez Hinza (1, 3, 4, 5, 6, 7). Mają według niego zastosowanie w leczeniu wielu wad uzębienia mlecznego, mieszanego, oraz stałego u dzieci i dorosłych. Aparaty te są o bardzo prostej konstrukcji i zasadzie działania, łatwe i bezpieczne w stosowaniu (3, 4, 5, 6, 7). Jednym z najprostszych aparatów tego rodzaju jest elasto-aligner, który można stosować w leczeniu wielu wad zgryzu takich jak zgryz przewieszony, zgryz otwarty. Może być wykorzystany w celu zamykania diastem i szpar międzyzębowych.

Przedmiot obserwacji stanowiło 30 pacjentów, w tym 20 kobiet i 10 mężczyzn, w wieku od 11 do 43 lat. W leczeniu stosowano aparat ortodontyczny elasto-aligner, wykonany metodą Hinza z masy silikonowej Synsil 50 lub 70. Na rycinie 1 przedstawiono ten aparat w jamie ustnej pacjentki. Dobór rodzaju masy uzależniony był od zaplanowanego przesunięcia zębów. Masę o większej elastyczności Synsil 50 stosowano gdy przesunięcia zębów były większe niż 2 mm. Przy mniejszych przesunięciach zębów zastosowano masę o mniejszej elastyczności Synsil 70. Odmienne wykonawstwo laboratoryjne tych aparatów zostało opisane w odrębnych artykułach: „Zastosowanie i technika wykonania set-up”. Mag. Stomat. 1999,6,28-30 oraz „Postępowanie kliniczno-laboratoryjne i ocena kosztów wykonawstwa aparatu ortodontycznego z elastomeru silikonowego”, który ukaże się na łamach Magazynu Stomatologicznego.

Higienę jamy ustnej oceniano za pomocą uproszczonego wskaźnika OHI wg Greena´a i Vermilliona. Skuteczność leczenia oceniano po dwuletnich obserwacjach. Wyniki przedstawiono na przykładzie trzech przypadków.

Pacjentka-1 J.K., lat 12, zgłosiła się do leczenia w 1996 roku. Na podstawie analizy rysów twar

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.