Ocena stanu uzębienia pacjentów z cukrzycą typu 2

Cukrzyca jest chorobą metaboliczną, charakteryzującą się hiperglikemią na czczo i glukozurią, co jest wynikiem całkowitego lub względnego niedoboru insuliny. Pod względem patogennym cukrzyca przedstawia bardzo różnorodny obraz. Jako pewne przyjmuje się podłoże genetyczne, podkreślając jednocześnie współdziałanie czynników pozaustrojowych. Zalicza się do nich otyłość, ciążę, uszkodzenie trzustki, nadczynność gruczołów wydzielania wewnętrznego, których hormony działają antagonistycznie do insuliny. Ze względu na częstość występowania cukrzyca uważana jest za chorobę społeczną.

Najnowsza definicja określa cukrzycę jako grupę chorób metabolicznych, charakteryzujących się hiperglikemią wynikającą z defektu wydzielania lub działania insuliny.

Obecnie według klasyfikacji WHO wyróżnia się następujące typy cukrzycy:

– Cukrzyca typu 1 – zniszczenie komórek B zwykle prowadzące do całkowitego niedoboru insuliny.

– Cukrzyca typu 2 – obejmuje przypadki od przewagi insulinooporności ze względnym niedoborem insuliny do przewagi defektu wydzielania insuliny z insulinoopornością.

– Inne określone typy cukrzycy.

– Cukrzyca ciężarnych.

Niedobory insuliny prowadzą do zaburzeń przemiany węglowodanów, tłuszczów i białek oraz zmian morfologicznych w wielu tkankach i narządach. Mechanizmy etiologiczne i patogenetyczne są odmienne dla różnych postaci i typów cukrzycy.

Celem pracy jest określenie jaki wpływ ma cukrzyca typu 2 na stan uzębienia, porównanie wyników badań uzyskanych u chorych na cukrzycę typu 2 z grupą kontrolną nie chorujących na cukrzycę w zależności od płci i wieku oraz przeprowadzenie analizy statystycznej otrzymanych wyników badań celem określenia istotności różnic między badanymi grupami.

W niniejszej pracy przeprowadzono analizę stanu uzębienia 249 pacjentów z cukrzycą typu 2 – 121 kobiet i 128 mężczyzn. Badania przeprowadzono u pacjentów z regionu warszawskiego mieszkających z rodziną lub prowadzących własne gospodarstwa domowe. Były to osoby w trzech grupach wiekowych: 35-44 lat, 55-64 lat i 65-74 lat. Wszyscy chorzy byli pod stałą opieką diabetologiczną i mieli prawidłowo kontrolowany poziom glikemii. Byli także regularnie leczeni przez lekarzy stomatologów. Czas trwania cukrzycy u wszystkich badanych wynosił powyżej 5 lat.

Grupę kontrolną stanowiło 266 osób – 127 kobiet i 139 mężczyzn także z regionu warszawskiego, mieszkających z rodziną lub prowadzących własne gospodarstwa domowe, w tych samych przedziałach wiekowych. Żadna z osób w grupie kontrolnej nie chorowała na cukrzycę.

Dla

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.