Badanie zjawiska wzbogacania w jony fluoru zmineralizowanych tkanek zębów zaopatrzonych w wypełnienia szkło-jonomerowe. Badania własne

Szkło-jonomery uważane są za materiały, które odznaczają się najsilniejszymi właściwościami kariostatycznymi w porównaniu do innych stosowanych materiałów wypełniających. Wiąże się to z możliwością długotrwałej emisji jonów fluoru ze szkło-jonomerów do otaczającego je środowiska i tym samym stworzenia dogodnych warunków do zachodzenia procesów remineralizacji, wzbogacania struktur zęba w związki fluoru, jak też działania przeciwbakteryjnego.

Wypełnienia z cementów szkło-jonomerowych mogą stanowić rezerwuar jonów fluoru. Oznacza to, że jeżeli stężenie tych jonów w otoczeniu wypełnienia jest wyższe niż w samym materiale (np. po zastosowaniu przez pacjenta past lub płukanek do zębów z fluorem), to wówczas dojdzie do wychwytywania ich przez szkło-jonomery, a następnie uwalniania z materiału w sytuacjach, gdy różnica stężeń będzie odwrotna (1, 2, 3).

Celem pracy było zbadanie:

– czy występują różnice w koncentracji jonów fluoru w tkankach zęba będących w bezpośrednim kontakcie z wypełnieniem szkło-jonomerowym w stosunku do pozostałych tkanek tego samego zęba?

– czy czas użytkowania wypełnienia szkło-jonomerowego ma wpływ na stopień koncentracji jonów fluoru wbudowanych w tkanki zęba?

W wyniku wymiany fizjologicznej uzębienia pozyskano 14 zębów mlecznych z wypełnieniami szkło-jonomerowymi Ketac Molar Aplicap firmy 3M ESPE (ryc. 1). Wypełnienia zakładane były podczas leczenia ubytków próchnicowych różnej głębokości. Najczęściej zlokalizowane były one na powierzchniach bocznych zębów (styczne lub wargowe/policzkowe). Ubytki opracowywane były w sposób tradycyjny, tj. przy użyciu turbiny i mikrosilnika oraz wierteł – stalowych i/lub diamentowych. Przed ich wypełnianiem nie stosowano dodatkowo materiałów podkładowych. Czas „użytkowania” wypełnienia był różny (od 6 miesięcy do 4 lat).

Pod względem wieku wypełnień zęby posegregowano na 3 grupy: grupa I – zęby z wypełnieniami 0,5-1 roku, grupa II – zęby z wypełnieniami 1-2 lata, ponad połowa wszystkich wypełnień to grupa III – zęby z wypełnieniami od 2-4 lat (ryc. 2).

Z otrzymanych od pacjentów zębów wykonano preparaty do badania metodą mikroanalizy rtg. Dokonano ich przecięcia poprzecznego prowadząc tak płaszczyznę cięcia, by na przekroju dokładnie uwidocznić miejsce kontaktu wypełnienia (ryc. 3) z tkanką szkliwną – punkt A₁ oraz z tkanką zębinową – punkt A₂, jak również z tkankami nie będącymi w bezpośrednim kontakcie z wypełnieniem, a nawet dość odległymi od miejsca połączenia wypełnienie – ząb, tj. po przeciwległej ścianie zęba w stosunku do lokalizacji wypełnienia – punkty B₁, B₂.

Zęby inkludowano w żywicy epoksydowej. Próbki następnie szlifowano przy użyciu wodoodpornych papierów ściernych o różnej gradacji na maszynie Struers Labotom oraz polerowano

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.