Zastosowanie ozonoterapii w leczeniu próchnicy bruzd i szczelin w zębach przedtrzonowych

Ozon – O₃, trójatomowa cząsteczka tlenu jest bezbarwnym gazem o charakterystycznym zapachu, posiadającym silne właściwości oksydacyjne. Antybakteryjny efekt ozonu potwierdzono na materiale biologicznym zmian próchnicowych na powierzchni korzeni zębów (1). Antybakteryjny efekt ozonu w stanie gazowym wykazano w stosunku do bakterii Streptococcus mutant i Streptococcus sorbinus, a także w stosunku do Streptoccus aureus i Candida albicans (1-4).

Bakteriobójcze działanie ozonu wynika z jego genotoksycznego działania na mikroorganizmy. 10-sekundowa ekspozycja ozonu na ubytek próchnicowy powoduje dezaktywację 99% bakterii (1-6).

Ozon eliminuje wraz z istniejącą florą również kwaśną niszę ekologiczną, w wyniku czego ząb jest zasiedlany normalną florą bakteryjną jamy ustnej pacjenta.

Ozon neutralizuje kwasy pochodzenia bakteryjnego (1, 6).

W badaniach klinicznych wykazano zdolność remineralizacji ubytku próchnicowego w okresie od 4 do 12 tygodni od zastosowania terapii ozonem (7, 8).

Kolejny mechanizm działania ozonu zależy od współczynnika pH obecnego w tych ubytkach. W aktywnych ubytkach pH wynosi 3 lub 4. W ocenie ilościowej kwasów organicznych podkreśla się, jak ważna jest na przykład rola kwasu piruwinowego w utrzymaniu niskiego poziomu pH (1, 4, 5). Badania przy zastosowaniu spektroskopii NMR o silnych polach protonowych wykazały, że kwas piruwinowy oksyduje do postaci octanu i CO₂. Po zastosowaniu terapii ozonem wartość pH w ubytku próchnicowym może ulec zmianie do poziomu neutralnego, co z kolei sprzyja wydalaniu wapnia i fosforu ze śliny (2, 4-6).

Następny mechanizm działania ozonu związany jest z proteinami zawartymi w ubytku, które wstrzymują proces remineralizacji (1-6). Ozon oksyduje metioninę, cysteinę, tyrozynę i inne aminokwasy, zrywając w ten sposób łańcuchy proteinowe zawarte w ubytku próchnicowym, które wstrzymują remineralizację. Po usunięciu protein następuje remineralizacja z wykorzystaniem wapnia i fosforu ze śliny (1-6).

Istnieje jeszcze wiele innych mechanizmów działania ozonu, które obecnie są badane, np. enzymatyczne interferencje w obrębie mikroorganizmów (1).

Główne wskazania do zastosowania terapii ozonowej w stomatologii dotyczą próchnicy bruzd i szczelin powierzchni żujących, która ogranicza się do szkliwa lub zaczyna obejmować swoim zasięgiem zębinę (1-13).

Kolejnym wskazaniem do zastosowania ozonoterapii jest próchnica cementu korzeniowego, jak również próchnica powierzchni gładkich (1-6).

Ozon jest wykorzystywany nie tylko do leczenia próchnicy we wczesnym stadium, lecz również profilaktycznie w celu ochrony pacjenta przed nowymi ubytkami próchnicowymi.

W takich sytuacjach określa się u danego pacjenta stopień ryzyka wystąpienia próchnicy oraz udziela się mu wskazówek dotyczących profilaktyki próchnicy. Ozonoterapia jest jedną z metod polepszania zdrowia jamy ustnej, polegającej na usuwaniu patologicznej mikroflory, powstającej najczęściej w bruzdach i szczelinach powierzchni żujących.

Terapia ozonem znalazła również zastosowanie w endodoncji i leczeniu chorób błon śluzowych, inne wskaz

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.