Rozwój fizyczny, a wiek zębowy populacji 4-8-letnich dzieci białostockich – część II*

Praca stanowi kontynuację części I i obejmuje grupę 1044 dzieci, w wieku od 4-8 lat. Badania przeprowadzono w latach 2000-2003 na populacji dzieci białostockich. W części I przedstawiono zasady podziału na grupy wiekowe, zasady oceny wieku zębowego i morfologicznego oraz oceniane zależności.

Celem części drugiej jest próba ustalenia zależności pomiędzy wiekiem morfologicznym, a typem ząbkowania stałego ustalonego na podstawie analizy wyodrębnionych z całej populacji osobników.

Do analizy zakwalifikowano dzieci, u których, łącznie w szczęce i żuchwie wyrznął się tylko jeden stały ząb (lub jednoimienna para). Można stwierdzić, że w chwili badania rozpoczynały one ząbkowanie stałe. Zgodnie z tymi kryteriami wyodrębniono 108 dzieci, u których stwierdzono obecność pojedynczego zęba stałego (lub jednoimiennej pary):

– 68 (40 dziewczynek i 28 chłopców), które posiadały wyrznięty przyśrodkowy siekacz żuchwy, oraz

– 40 (15 dziewczynek i 25 chłopców), które posiadały wyrznięty pierwszy trzonowiec żuchwy (tab. 1)

Dzieci, u których jako pierwsze wyrznęły się zęby w szczęce wyeliminowano z dalszej analizy ze względu na bardzo małe liczebności grup (7 i 2 dzieci).

Oceniano zależności pomiędzy typem ząbkowania a wiekiem morfologicznym określanym na podstawie masy ciała oraz wzrostu. Stawiane w pracy hipotezy weryfikowano testem Chi-kwadrat niezależności (jeśli było konieczne stosowano poprawkę Yates´a).

Jako pierwszą przeprowadzono analizę zależności pomiędzy typem ząbkowania stałego a w

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.