Flat adenoma – płaski gruczolak

Według klasycznych poglądów zdecydowana większość raków jelita grubego rozwija się na podłożu gruczolaków rozumianych jako polipy uszypułowane, półuszypułowane lub siedzące. Postulowana jest także możliwość powstawania raków „de novo” z płaskiej błony śluzowej. Prekursorami takich nowotworów są najprawdopodobniej płaskie gruczolaki (od angielskiego flat adenoma). Pojęcie to jest od dawna znane w Japonii, gdzie zmiany tego typu stwierdza się w ok. 2% kolonoskopii, jednak w krajach europejskich i w Stanach Zjednoczonych istnienie płaskich gruczolaków długo poddawano w wątpliwość. Poglądy te ulegają obecnie zmianie: jak wykazano w pracach przeprowadzonych w Wielkiej Brytanii endoskopiści japońscy badający Brytyjczyków wykrywają u nich płaskie gruczolaki tak samo często jak w populacji japońskiej (2, 9). Zjawisko to tłumaczy się odmienną techniką badania endoskopowego, które w wydaniu cierpliwych i systematycznych endoskopistów japońskich jest dokładniejsze. Nie bez znaczenia wydają się być stosowane przez nich techniki barwienia.

Na początku trzeba podkreślić, że nie chodzi tu o siedzące (sessile) polipy w dotychczasowym rozumieniu endoskopistów. Płaski gruczolak (flat adenoma) to z reguły słabo widoczny, niewielki (mający ok. 10 mm średnicy) obszar wyglądający jak zaczerwieniona błona śluzowa lub jej otarcie. Odnalezienie tego typu nieprawidłowości jest trudne i czasochłonne. Zmianę można zobaczyć tylko przy dokładnym oglądaniu; staje się ona lepiej widoczna po odessaniu nadmiaru powietrza z jelita, po zastosowaniu tech

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.