Leczenie chorych zagrożonych nagłym zgonem sercowym przy pomocy automatycznego kardiowertera-defibrylatora – wyniki własne

Jednym z najważniejszych problemów współczesnej kardiologii jest zapobieganie nagłym zgonom sercowym u chorych z grup wysokiego ryzyka. Wobec coraz większej liczby doniesień kwestionujących rolę farmakoterapii w tej grupie chorych (4, 5, 7, 11, 12) rosnącym zainteresowaniem cieszą się inne metody leczenia: operacyjne, ablacje prądem o częstotliwości fal radiowych i wszczepienie automatycznego kardiowertera-defibrylatora. Zakończone w ostatnim okresie wieloośrodkowe badania (1) wykazały zmniejszenie śmiertelności w grupie chorych ze wszczepionym kardiowerterem-defibrylatorem w porównaniu z grupą leczoną lekami antyarytmicznymi. Wprowadzenie kardiowerterów-defibrylatorów wszczepianych przezżylnie oraz miniaturyzacja tych urządzeń pozwoliły na radykalne zmniejszenie śmiertelności okołooperacyjnej (poniżej 1%) oraz ilości powikłań (zwłaszcza miejscowych) (2, 6, 9, 14).

Jednym z najważniejszych, istotnych problemów związanych z tą formą terapii są kardiowersje i defibrylacje spowodowane błędną interpretacją rytmu serca. Szczególnie istotna jest błędna klasyfikacja tachyarytmii nadkomorowych, które są przyczyną do 20% niepotrzebnych wyładowań (2, 3, 8). Kolejnym problemem jest sterowanie ICD załamkiem T elektrogramu wewnątrzsercowego (ryc. 1). Większość współcześnie produkowanych ICD wyposażona jest w specjalne programy ułatwiające różnicowanie zaburzeń rytmu serca. Nieocenione znaczenie ma tu możliwość holterowskiej rejestracji kilkunastu ostatnich interwencji ICD, co pozwala na odpowiednie, precyzyjne zaprogramowanie urządzenia (2, 14, 15).

Celem tej pracy jest przedstawienie własnych wyników, ze szczególnym uwzględnieniem wyników odległych.

Badaniem objęto 63 chorych ze wszczepionym kardiowerterem – defibrylatorem obserwowanych w Klinice Choroby Wieńcowej Instytutu Kardiologii w Warszawie. Dane kliniczne chorych przedstawia tabela 1. Chorzy byli w wieku od 16 do 76 lat (średnio 50,1 lat, SD ? 16,8). Średnia frakcja wyrzutowa lewej komory oznaczana wentrykulograficznie lub echokardiograficznie wynosiła 40,4%, SD ? 19,2 (od 15 do 75%).