Ocena kliniczna i cytologiczna nedokromilu sodu w postaci preparatów Tilarin – aerozol do nosa i Tilavist – krople do oczu w sezonowym alergicznym nieżycie nosa

Pierwszym lekiem z grupy kromonów był kromoglikan disodowy wprowadzony do lecznictwa w 1965 roku, jego pochodną jest nedokromil sodowy (ryc. 1). Kromony są lekami stosowanymi miejscowo. Działają zapobiegawczo i w odróżnieniu od glikokortykosteroidów, pozbawione są istotnych działań niepożądanych. Podstawowym mechanizmem działania kromonów jest hamowanie wyzwalania histaminy oraz innych mediatorów z mastocytów w czasie reakcji antygen-przeciwciało. Hamowanie degranulacji mastocyta przez te leki związane jest z hamowaniem przepuszczalności błony komórkowej dla jonów wapniowych do wnętrza komórki. Leki te dodatkowo uszczelniają drobne naczynia krwionośne i hamują chemotakcję komórek zapalnych.

Nedokromil sodowy uważany jest powszechnie za lek bardziej skuteczny niż kromoglikan sodowy w leczeniu astmy. Jego mechanizm działania wiąże się z hamowaniem kanałów chlorkowych kontrolujących napływ wapnia do komórki i pośrednio biorących udział w aktywacji komórek zapalnych. Hamuje aktywację mastocytów, eozynofilów, neutrofilów oraz uwalnianie cytokin z różnych komórek, w tym nabłonka dróg oddechowych. Działanie nedokromilu utrzymuje się jedynie przy systematycznym stałym przyjmowaniu. Podobnie jak kromoglikan disodowy pozbawiony jest znaczących działań niepożądanych.

Biodostępność nedokromilu po podaniu miejscowym jest niska, lek jest wydalany niezmieniony przez nerki, jego okres półtrawania wynosi 3,3 h.

Celem badań była ocena skuteczności klinicznej preparatów nedokromilu sodowego do stosowania do nosa – Tilarin i do oczu – Tilavist (firmy Rhone-Poulenc Rorer) podawanych w sezonowym alergicznym nieżycie nosa (pyłkowicy). Oceniono również wpływ preparatu do nosa na obraz cytologiczny błony śluzowej nosa u chorych z pyłkowicą.

Badania przeprowadzono w warunkach ambulatoryjnych u chorych z alergicznym nieżytem nosa (pyłkowicą) leczonych w Poradni Alergologicznej AM w Warszawie w okresie pylenia traw w 1998 r. (ryc. 2 – monitor pyłkowy). Badania uzyskały zgodę Komisji Etycznej przy Akademii Medycznej i przeprowadzone były zgodnie z kryteriami „GCP”.

Do badań zakwalifikowano 46 chorych (34 mężczyzn i 12 kobiet) w wieku od 14 do 51 lat ( mediana 25 lat) z pozytywnymi testami skórnymi na alergeny traw i objawami alergicznego nieżytu nosa i zapalenia spojówek. Ocenę kliniczną prowadzono w otwartej próbie przez okres 4 tygodni. Z badań wyłączono kobiety w ciąży i w okresie laktacji, chorych ze znaną reakcją uczuleniową na kromony lub substancje konserwujące znajdujące się w preparatach (chlorek benzalkonium, wersenian disodowy, chlorek sodu), chorych przyjmujących glikokortykosteroidy wziewn

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.