Lokalna immunoterapia w alergii

Lokalna immunoterapia ma swoich gorących zwolenników jak i przeciwników. I w odróżnieniu od klasycznej podawanej podskórnie immunoterapia jest rzadko stosowana.

Należy pamiętać, że lokalna immunoterapia była stosowana wcześniej niż ogólna (podskórna). I szczególnie na początku tego wieku była lansowana przez alergologów amerykańskich takich jak Black i Feinberg. Następnie z różnych przyczyn (brak standaryzowanych ekstraktów, niemożność obserwacji przebiegu terapii) została zarzucona.

W latach 70-tych została ona ponownie spopularyzowana przez alergologów niemieckich i francuskich. Szczególnie była ona polecana w terapii dzieci.

W alergologii jest stosowanych kilka metod podawania alergenów lokalnie. Są to metody: doustna, podjęzykowa, donosowa i dooskrzelowa. W metodzie podjęzykowej wyróżnia się jeszcze dwie podmetody. Jedna to tzw. czysta gdzie po kilkuminutowym trzymaniu roztworu alergenu pod językiem jest on wypluwany, oraz tzw. mieszana gdzie alergen ten jest połykany.

Powrót lokalnej immunoterapii wynika z kilku faktów.

1. Jest grupa gorących i dość „hałaśliwych” jej zwolenników, którzy domagają się obiektywnej oceny tej metody.

2. Metoda ta jest łatwa w stosowaniu i akceptowana przez pacjentów, szczególnie przez dzieci.

3. Istnieją dowody eksperymentalne (na zwierzętach), że lokalne poprzezśluzówkowe podawanie alergenów może indukować tolerancję immunologiczną.

4. Dane kliniczne z ostatnich kilku lat wskazujące na skuteczność tej metody (ocena w podwójnej, skrzyżowanej próbie z użyciem placebo).

Poznanie immunologii błon śluzowych umożliwiło racjo

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.