Zmierzch suksametonium?

Marcin Rawicz

W ostatnim dwudziestoleciu zaznaczył się wyraźny trend odejścia od stosowania suksametonium w rutynowej praktyce klinicznej i pozostawienia tego leku jedynie do tzw. szybkiej indukcji ( rapid sequence induction – RSI) lub całkowitej jego eliminacji z praktyki klinicznej. W 1987 r Hunter [1] podsumowała liczne niekorzystne działania suksametonium, jak bóle mięśniowe, hiperkalemię, zwiększenie ciśnienia śródgałkowego i śródbrzusznego. U dzieci dominującym ujemnym objawem jest bradyarytmia, szczególnie często obserwowana po powtarzanych dawkach leku.

Najpoważniejszym potencjalnym niebezpieczeństwem stosowania suksametonium jest gorączka złośliwa, szczególnie, jeśli jest podane ono pacjentowi znieczulanemu halogenowym lekiem wziewnym. Brak wystąpienia pełnoobjawowego zespołu nie świadczy o tym, że takie połączenie nie jest szkodliwe dla ustroju; w 1997 r. Kudoh i wsp. [2] przebadali 80 dzieci w wieku 5-12 lat, znieczulanych sewofluranem bądź izofluranem i intubowanych w suksametonium. Stężenie fosfokinazy kreatynowej (CP) mierzone po 20 godzinach wzrastało 5-8 krotnie (bardziej u dzieci znieczulanych izofluranem niż sewofluranem). W pracy Noguchiego i wsp. [3] stężenie mioglobiny, również u dzieci (2-13 lat), wzrastało ponad 100-krotnie po 20 min od wstrzyknięcia leku.

Reakcje te nie są zarezerwowane bynajmniej dla japońskich dzieci. W pracy Fishera i wsp. [4] obserwowano podobne zmiany u dorosłych, aczkolwiek wzrost stężenia mioglobiny był mniejszy, niż w cytowanej pracy Noguchiego. Charak i Dhar [5] donieśli 20 lat temu o podwyższeniu CP u dorosłych; w tym okresie jednak uważano, że za te zmiany odpowiedzialne są drżenia pęczkowe.

Nie jest jasne, co tak naprawdę uszkadzane jest przez suksametonium; wydaje się jednak, że dochodzi do ostrej martwicy komórek mięśniowych lub też nagłych zmian przepuszczalności sarkolemmy [2]. Gwałtowniejsze zmiany obserwowane u dzieci mogą być spowodowane niedojrzałością mięśni szkieletowych.

Już w 1984 r. Henderson [6] opisał zatrzymanie krążenia w mechanizmie opornej na leczenie asystolii u 3-letniego chłopca, z nierozpoznaną dystrofią mięśniową Duch

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.