Wybór znieczulenia i leków stosowanych w okresie pooperacyjnym u pacjentek operowanych z powodu wysiłkowego nietrzymania moczu metodą TVT

Nietrzymanie moczu, definiowane przez Międzynarodowe Towarzystwo Kontynencji (ICS), jako mimowolny wyciek moczu przez cewkę, to zwykle objaw, który może być spowodowany różnymi przyczynami, a nie samodzielna jednostka chorobowa.

Z obserwacji klinicznych wynika, że istnieje wiele przyczyn i postaci nietrzymania moczu. Nietrzymanie moczu może wystąpić w przypadku wad wrodzonych układu moczowego, urazów kręgosłupa, rdzenia, miednicy i dróg moczowych oraz w przypadku chorób neurologicznych, jednak najczęstszą postacią u kobiet jest prawdziwe wysiłkowe nietrzymanie moczu (CSI), któremu może towarzyszyć niestabilność wypieracza (DI).

Wysiłkowe nietrzymanie moczu to nieświadome wyciekanie moczu przez cewkę moczową w wyniku wzrostu ciśnienia śródbrzusznego a pośrednio śródpęcherzowego. Natomiast nietrzymanie moczu „z parcia” to wyciekanie moczu przez cewkę w momencie nagłego parcia. O niestabilności wypieracza mówimy w przypadku niekontrolowanego skurczu wypieracza w fazie gromadzenia moczu. Skurcz wypieracza może być spontaniczny, sprowokowany kaszlem lub zmianą pozycji [1, 2, 3, 4]. W praktyce klinicznej zwykle mamy do czynienia z zaburzeniami mieszanymi i wszystkie wyżej wymienione patologie ze sobą współistnieją [5, 6, 7].

Około 50% kobiet podaje okresowe, sporadycznie występujące mimowolne oddawanie moczu [8]. Nietrzymanie moczu u kobiet w przedziale wiekowym 25-65 lat sięga 25-40%, a powyżej 65 roku życia wynosi około 45% [9], jednak ponad 80% leczonych pacjentek stanowią kobiety w okresie menopauzy [10, 11, 12].

Dolna część dróg moczowych jest unerwiona przez układ autonomiczny i somatyczny, z dużą liczbą odruchów. Odruchy te są realizowane za pośrednictwem następujących nerwów:

– współczulnego nerwu podbrzusznego, pochodzącego z gałązek piersiowo-lędźwiowych Th₁₀ do L₂,

– przywspółczulnego nerwu miednicznego z krzyżowego ośrodka mikcyjnego S₂ do S₄,

– somatycznego nerwu sromowego z ruchowych gałązek przednich S₂ do S₄ [8].

W prawidłowych warunkach ciśnienie śródpęcherzowe zależy od stopnia wypełnienia pęcherza, napięcia jego ściany i ciśnienia działającego na pęcherz moczowy od zewnątrz. Przeciw ciśnieniu wewnątrzpęcherzowemu działa ciśnienie wewnątrzcewkowe. Ciśnienie to jest zależne od stanu napięcia mięśni gładkich i poprzecznie prążkowanych, stopnia wypełnienia splotu żylnego i ilości tkanki elastycznej. Głównym czynnikiem wpływającym na ciśnienie wewnątrzcewkowe jest położenie cewki moczowej w stosunku do dna miednicy.

Zamknięcie cewki moczowej uzależnione jest od podwójnego unerwienia. W pobliżu szyi pęcherza moczowego pozostaje pod wpływem układu współczulnego. W okolicy dna miednicy unerwienie pochodzi od nerwu sromowego [8]. Na stopień zamknięcia cewki moczowej wpływ mają również mięśnie stanowiące przeponę miedniczną. Pr

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.