Diagnostyka nietrzymania moczu u dorosłych

Skuteczne leczenie nietrzymania moczu wymaga dokładnego określenia przyczyny. Przyczyny mogą być:

1. pęcherzowe (niestabilność lub hyperrefleksja wypieracza, niska podatność ścian pęcherza). Objawami są: częstomocz, parcia naglące, nietrzymanie moczu z parcia, moczenie bezwiedne, moczenie nocne;

2. zwieraczowe (nadmierna ruchomość cewki proksymalnej i szyi pęcherza, niewydolność cewkowego mechanizmu zwieraczowego). Objawami są: wysiłkowe nietrzymanie moczu, moczenie bezwiedne, stały wyciek moczu;

3. nietrzymanie z przepełnienia (w wyniku przeszkody w odpływie moczu lub osłabionej kurczliwości wypieracza). Objawem jest bezwiedny wyciek moczu;

4. nietrzymanie pozazwieraczowe (w wyniku przetok, ektopowego ujścia moczowodu i innych wad wrodzonych). Objawy: stały wyciek moczu w dzień i w nocy;

5. postacie mieszane nietrzymania z powodu kilku wymienionych powyżej przyczyn.

Kluczowe znaczenie w rozpoznaniu przyczyn nietrzymania moczu ma dokładnie zebrany wywiad i badanie pacjenta.

W wywiadzie uwzględnić należy:

1. od kiedy występuje nietrzymanie moczu,

2. co powoduje epizody nietrzymania (kaszel, schylenia, dźwiganie, parcia naglące), czy wyciek jest bezwiedny, stały),

3. czy pacjent moczy się w nocy,

4. jaki jest okres suchości w ciągu dnia,

5. ilość podpasek zużywanych w ciągu doby,

6. ilość mikcji w dzień i w nocy, porcje moczu,

7. podaż dobową płynów,

8. przebyte zabiegi operacyjne,

9. choroby, zwłaszcza układu nerwowego (przebyte udary mózgu, SM, choroba Parkinsona, urazy układu nerwowego, zaburzenia widzenia, zaburzenia czucia i drętwienia w kończynach),

10. infekcję dróg moczowych,

11. czy częstomocz jest wymuszony przez pacjenta w celu zmniejszenia epizodów wysiłkowego nietrzymania, czy też jest wynikiem prawdziwego parcia.

Bardzo pomocny w wywiadzie jest kalendarz mikcji, w którym przez minimum dobę a najlepiej przez 2-3, pacjent zapisuje godzinę oddania moczu, porcję moczu w mililitrach, epizody nietrzymania i co je spowodowało, oraz ilość wypitych płynów.

W badaniu pacjenta zwracamy uwagę na stan okolicy krocza i ujścia cewki moczowej w spoczynku i podczas kaszlu (u kobiet), sprawdzamy czucie w okolicy krocza, oceniamy zwieracz zewnętrzny odbytu (ziejący, prawidłowe napięcie, brak dowolnego skurczu, dowolny skurcz

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.