Gruźlica w Polsce w okresie reformy ochrony zdrowia

Gruźlica w Polsce ma charakter endemii, jest chorobą niepokonaną i stanowi nadal poważne zagrożenie dla populacji ludzkiej. W roku 1999 utrzymała się tendencja spadkowa zapadalności na gruźlicę trwająca od1994 r. po trzyletnim (1991-1993) okresie zahamowania i niewielkiego wzrostu wskaźnika. W całym kraju zarejestrowano 12 179 zachorowań na gruźlicę. Było to o 1123 przypadki zachorowań mniej niż w roku ubiegłym. Współczynnik zapadalności, czyli ilość nowych zachorowań na sto tysięcy mieszkańców wyniósł 31,5. Tak jak w latach poprzednich dominującą postacią gruźlicy była gruźlica układu oddechowego. W roku 1999 zarejestrowano 538 (wskaźnik 1,4) chorych na postacie gruźlicy zlokalizowane poza układem oddechowym. Najczęstszymi postaciami gruźlicy pozapłucnej były: gruźlica narządów moczowo-płciowych, gruźlica węzłów chłonnych obwodowych oraz gruźlica kości i stawów. Na najgroźniejszą postać gruźlicy pozapłucnej – gruźlicze zapalenie opon mózgowych i mózgu zachorowały 22 osoby w tym 3 w grupie dzieci i młodzieży. Zapadalność na gruźlicę wzrastała z wiekiem od 1,4 wśród dzieci, do 63,5 wśród osób w wieku 65 lat i więcej. W roku 1999 zarejestrowano 108 nowych zachorowań na gruźlicę wśród dzieci. Było to o 15 zachorowań mniej niż w roku poprzednim. Nie zmniejszyła się liczba zachorowań na gruźlicę wśród młodocianych pozostając na poziomie 268 zachorowań w ciągu roku. Zapadalność na gruźlicę mężczyzn była dwukrotnie wyższa niż kobiet. Mieszkańcy wsi chorowali na gruźlicę częściej (wskaźnik 32,4) niż mieszkańcy miast (wskaźnik 31,0). Utrzymuje się znaczne zróżnicowanie zapadalności na gruźlicę między województwami. Najniższe wskaźniki zarejestrowano w województwach lubuskim (15,2), wielkopolskim (21,8) i małopolskim (22,3). Najwyższe wskaźniki zapadalności odnotowano w województwach łódzkim (41,2), mazowieckim (40,7) oraz świętokrzyskim (40,7). Wskaźnik zapadalności na gruźlicę w Polsce jest około 6?krotnie wyższy w porównaniu do Szwecji i Danii, 3-krotnie w stosunku do Norwegii i Holandii i 2-krotnie w porównaniu do Niemiec i Czech. W Rosji i krajach byłego Związku Radzieckiego zapadalność na gruźlicę jest około 3-krotnie wyższa w porównaniu do Polski. Podobnie wysoki jest wskaźnik zapadalności w Rumunii i byłej Jugosławii.

Chorzy na gruźlicę wykrywani są na podstawie objawów chorobowych (wykrywanie bierne) oraz w trakcie masowych badań radiofotograficznych i badań osób z „grupy ryzyka” (wykrywanie czynne). Pozostałe przypadki gruźlicy wykrywane są podczas badań osób pozostających w kontakcie z chorymi na czynną gruźlicę oraz w cza

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.