Skills and attitudes toward intraosseous access in cardiopulmonary resuscitation among nursing personnel

Michal Zyla¹, Karol Bielski^{1, 2}, Marek Dabrowski³, Wojciech Wieczorek^{4, 5}, Halla Kaminska⁶, Lukasz Czyzewski⁷, Wladyslaw Gawel⁸, Jerzy Robert Ladny⁹, Klaudiusz Nadolny⁹, *Lukasz Szarpak^{4, 9}

Streszczenie
Wstęp. Uzyskanie dostępu donaczyniowego w przypadku stanu zagrożenia życia u pacjenta jest jedną z kluczowych umiejętności, jaką winien wykazywać się personel medyczny. Podczas resuscytacji krążeniowo-oddechowej, gdy łożysko naczyniowe jest zapadnięte, uzyskanie dostępu dożylnego może być utrudnione i może wpływać na opóźnienie w podaży leków i płynów.
Cel pracy. Celem pracy było porównanie zdolności uzyskiwani dostępu dożylnego i doszpikowego z wykorzystaniem igły Jamshidi i wkłucia doszpikowego NIO podczas symulowanej resuscytacji krążeniowo-oddechowej.
Materiał i metody. Badanie zostało zaprojektowane jako randomizowane krzyżowe i przeprowadzone w warunkach symulacji medycznej. W badaniu wzięły udział 64 pielęgniarki uczestniczące w kursie Advanced Cardiopulmonary Life Support. Podczas badania analizowano czas uzyskania dostępu donaczyniowego oraz łatwość wykonania procedury.
Wyniki. Czas trwania procedury uzyskania dostępu donaczyniowego był zróżnicowany i wynosił odpowiedni 34 s (IQR: 30-43) dla wkłucia dożylnego, 12 s (IQR: 11-15) dla wkłucia doszpikowego z wykorzystaniem NIO oraz 29 s (IQR: 23-38) dla wkłucia doszpikowego z wykorzystaniem igły Jamshidi. Analiza statystyczna wykazała istotne statystyczne różnice w czasie trwania procedury pomiędzy NIO i wkłuciem dożylnym (p < 0,001) oraz pomiędzy NIO i igłą Jamshidi (p < 0,001). Łatwość wykonania procedury była zróżnicowana i wynosiła odpowiednio: 1,5 punktu (IQR: 1-2,5) dla NIO, 4 punkty (IQR: 2,5-4,5) dla igły Jamshidi oraz 4 punkty (IQR: 3-5,5) dla wkłucia dożylnego.
Wnioski. W przeprowadzonym badaniu, pielęgniarki już po krótkim szkoleniu były w stanie uzyskiwać dostęp doszpikowy w czasie krótszym aniżeli miało to miejsce w przypadku dostępu dożylnego. NIO było najbardziej efektywnym spośród badanych urządzeń.

Summary
Introduction. Obtaining intravascular access in life-threatening conditions is one of the key procedures that the medical personnel should be able to perform. During cardiopulmonary resuscitation, when the blood vessels are collapsed, obtaining standard IV access may be difficult and may be associated with a delay in giving drugs and fluids to the patient.
Aim. The aim of the study was to compare the ability to perform intravascular access using a standard intravenous cannula and NIO and Jamshidi intraosseous devices during simulated cardiopulmonary resuscitation conducted by nurses.
Material and methods. The study was designed as a randomized, crossover study and was performed in the conditions of medical simulation. 64 nurses who took part in the Advanced Cardiopulmonary Life Support courses were enrolled in the study. The study analyzed both the time of obtaining intravascular access as well as the easiness of performing this procedure.
Results. The procedure time using distinct intravascular access methods varied and were respectively 34 s (IQR: 30-43) for intravascular access, 12 s (IQR: 11-15) for intraosseous access using NIO device, and 29 s (IQR: 23-38) for intraosseous access using Jamshidi needle. The statistical analysis revealed a statistically significant difference in the procedure time between NIO and IV cannula (p < .001) and between NIO device and Jamshidi needle (p < .001). The easiness of performing the procedure varied and scored: 1.5 points (IQR: 1-2.5) for NIO, 4 points (IQR: 2.5-4.5) for Jamshidi, and 4 points (IQR: 3-5.5) for intravenous cannula.
Conclusions. In the conducted study the nurses after short training were able to provide the intraosseous access with shorter time then intravascular. NIO device turned out to be the most effective among all the devices used in the study.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.