Analiza deficytów białkowych u osób hospitalizowanych z powodu biegunki związanej z Clostridium difficile

*Błażej Rozpłochowski^{1, 2}, Olga Słyńko-Medoń^{1, 2}, Michał Chojnicki^{1, 3}, Agnieszka Seraszek-Jaros⁴, Arleta Kowala-Piaskowska^{1, 2}, Iwona Mozer-Lisewska^{1, 2}

Streszczenie
Wstęp. Zakażenia Clostridium difficile są jedną z dominujących przyczyn biegunki bakteryjnej, zwłaszcza wśród osób po 65. roku życia. Czas trwania hospitalizacji zależy nie tylko od nasilenia biegunki, ale zwłaszcza od dekompensacji stanu ogólnego osób z towarzyszącymi chorobami przewlekłymi. Z powodu enteropatii wysiękowej, będącej powikłaniem ekspozycji jelit na toksyny C. difficile, dochodzi do znacznego ubytku białka, a zwłaszcza frakcji albumin, co wiąże się z pogorszeniem stanu ogólnego chorujących osób.
Cel pracy. Celem badania była ocena deficytów białkowych u pacjentów leczonych z powodu biegunki związanej z Clostridium difficile oraz wyznaczenie czynników ryzyka takich zaburzeń wśród parametrów demograficznych oraz jatrogennych.
Materiał i metody. Retrospektywna analiza zachorowań na biegunkę związaną z C. difficile CDI wśród pacjentów Oddziału Zakaźnego (Wielospecjalistyczny Szpital Miejski im. J. Strusia, Poznań) hospitalizowanych w 2013 roku.
Epizod CDI rozpoznawano w oparciu o rekomendacje ekspertów. Etiologię biegunki Clostridium difficile potwierdzono testami immunoenzymatycznymi TECHLAB, tj. szybkim testem membranowym na obecność antygenu dehydrogenazy glutaminowej (GDH) oraz szybkim testem do detekcji toksyny A i B C. difficile.
Ocenę gospodarki białkowej prowadzono w oparciu o oznaczenie stężenia białka całkowitego lub albumin w surowicy krwi.
Zaburzenia białkowe analizowane były w zależności od wieku i płci pacjentów, czasu trwania i nasilenia biegunki oraz wykładników stanu zapalnego takich jak stężenia białka C-reaktywnego oraz leukocytozy. Sprawdzono również korelację pomiędzy stężeniem kreatyniny oraz uznawanych za czynnik ryzyka wystąpienia CDI.
Zgodność z rozkładem normalnym sprawdzono za pomocą testu Shapir-Wilka. Porównanie miedzy grupami kobiet i mężczyzn wykonano za pomocą testu Manna-Whitney’a.
Wyniki. W badanej populacji potwierdzone niedobory stężenia białka całkowitego oraz albumin wystąpiły u 28 (71,8%) chorych. Niedobór białka całkowitego korelował z niedoborem frakcji albumin, zaś głębokość niedoboru była zależna nie od dobowej liczby stolców, ale od czasu trwania biegunki. Nie potwierdzono również przypuszczenia, że niedobór białka jest zależny od wieku pacjenta, czynności nerek lub wysokości wskaźników stanu zapalnego (białka C-reaktywnego oraz leukocytozy).
Wnioski. Biegunka związana z C. difficile jest chorobą ogólnoustrojową, która łączy się z utratą białka. Z uwagi na wiek pacjentów oraz liczne choroby współistniejące, biegunka związana z C. difficile jest poważnym zagrożeniem dla życia pacjentów i w każdym przypadku wymaga diagnostyki gospodarki białkowej.

Summary
Introduction. Clostridium difficile infections are one of the major causes of bacterial diarrhoea, particularly in patients aged over 65 years. Hospitalization time depends not only on the severity of the diarrhoea, but mainly on the decompensation of the general status of patients with concurrent chronic diseases. Protein-losing enteropathy, a complication resulting from the exposure of the intestines to toxins released by C. difficile, leads to a considerable loss of protein, particularly the albumin fraction, and deterioration of the patient’s general health.
Aim. The aim of this study was to evaluate protein deficiency in patients with CDI and to identify the risk factors for such disorders related to demographic and iatrogenic parameters.
Material and methods. The retrospective analysis of C. difficile-associated diarrhoea (CDAD) among patients hospitalized at the Department of Infectious Diseases (J. Struś Multispecialist City Hospital, Poznań) in 2013.
An episode of CDI was diagnosed based on the recommendations of the experts.
The aetiology of Clostridium difficile-associated diarrhoea was confirmed using TECHLAB immunoenzymatic tests, i.e. a rapid membrane-based assay detecting the glutamate dehydrogenase (GDH) antigen and a rapid assay detecting toxins A and B from C. difficile. Protein metabolism was evaluated based on the measured total protein or albumin levels in blood plasma.
Protein disorders were analysed depending on the age and sex of patients, the duration and severity of the diarrhoea, and inflammatory markers, i.e. levels of C-reactive protein and leukocytosis. The correlation between the creatinine levels and risk factors for CDI was also tested.
Test results were analysed using the Shapiro-Wilk and Mann-Whitney tests.
Results. Deficiency in total protein and albumin levels was found in 28 (71,8%) of patients from the studied population. Total protein deficiency correlated with deficiency of the albumin fraction, while the severity of the deficiency depended on the duration of the diarrhoea, and not on the daily number of passed stools. No evidence supporting the assumed correlation between the protein deficiency and the patient’s age, renal function or the levels of inflammatory markers (C-reactive protein and leukocytosis) was found.
Conclusions. CDI is a systemic disease correlated with protein loss. Because of the patient’s age and numerous concomitant diseases, CDI poses a serious threat to the patient’s life, and in each case requires the evaluation of protein metabolism.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.