Implantacja stentgraftów u chorych z zagiętymi szyjami tętniaków aorty brzusznej – planowanie zabiegów, wyniki i powikłania

© Borgis - Postępy Nauk Medycznych 5/2012, s. 406-412

*Tomasz Jargiełło¹, Michał Sojka¹, Andrzej Wolski², Radosław Krupiński², Michał Przyszlak¹, Paweł Poluha¹, Małgorzata Szczerbo-Trojanowska¹

Streszczenie
Wstęp. Już od początku stosowania stentgraftów zauważono, że szyja tętniaka aorty brzusznej (TAB) zbyt szeroka lub zbyt krótka, szyja z obecnością skrzeplin lub o nadmiernie uwapnionych ścianach czy w końcu mocno zagięta stanowi główny czynnik ryzyka niepowodzenia leczenia, czyli nieszczelności stentgraftu.
Materiał i metody. W latach 2006-2011 wykonano 405 zabiegów implantacji stentgraftów aortalno-biodrowych chorych z TAB, w tym u 92 chorych (23%), u których stwierdzono zagięcie szyi pod kątem > 60°. Wszystkie leczone TAB miały średnicę > 50 mm (średnio 59 mm). Średnica szyi tętniaków wynosiła od 23 do 30 mm (średnio 27 mm), zaś długość od 10 do 45 mm (średnio 23 mm). Pod względem pomiarów zagięcia szyi tętniaka chorych podzielono na dwie grupy: z zagięciami mniejszego stopnia (60-80°) i z zagięciami większego stopnia (> 80°). Stosowano trzy typu stentgraftów: Aorfix, Excluder i Zenith.
Wyniki. U wszystkich 92 chorych implantacja zaprojektowanych wcześniej stentgraftów powiodła się. Nie doszło do konieczności tzw. konwersji chirurgicznej. W okresie około zabiegowym (30 dni) doszło do reinterwencji u 2 chorych, skutecznie leczono zagięcie ramienia biodrowego i aortalnego stentgraftów. W dalszej obserwacji 12 i 24-miesięcznej nie stwierdzono zgonów z powodu pęknięcia TAB, zacieki typu I-go odnotowano u 3 chorych.
Wnioski. Zgięcie szyi TAB > 60° nie stanowi przeciwwskazania w kwalifikacji chorego do zabiegów implantacji stentgraftów. Właściwe dobranie typu i rozmiarów stentgraftu pozwala uzyskać podobne wyniki powodzenia technicznego i trwałości wyłączenia TAB, jak u chorych bez zagięć szyi.

Summary
Introduction. It was noticed from the beginning of the use of stentgrafts for AAA treatment, that aneurysms’ neck is the main risk factor for unsuccessful procedure (endoleaks), especially when too broad, too short, calcified, with extensive trombi or finally significantly angulated.
Material and methods. In the years 2006-2011, 405 EVAR procedures were performer, including 92 patients (23%), in whom aortic neck angulation u > 60° was found. All treated AAAs were > 50 mm in diameter (mean 59 mm). Diameter of aortic neck was from 23 to 30 mm (mean 27 mm), and its length was from 10 to 45 mm (mean 23 mm). According to neck angulation patients were divided into two groups: with lower grade angulation (60-80°) and with higher grade angulation (> 80°). We used three different types of stentgrfats: Aorfix, Excluder and Zenith.
Results. In all 92 patients stentgraft implantations were as planned. There were no surgical conversions. In peri operational period (30 days) reinterventions were needed in 2 patients, we successfully treated endovascularly kinkings of aortic arm and iliac arm respectively. In a long-term (12 and 24 months) follow-up there were no deaths due to AAA rupture but type I endoleaks were noticed in 3 patients.
Conclusions. AAA neck angulation > 60° is not a contraindication in qualifying patients for endovascular stentgrafting procedures. Proper selection of stentgraft type and size allows to obtain similar technical and clinical results when compared with straight neck AAAs.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.