Porównanie częstości występowania wariantów receptorów chemokin związanych z podatnością na zakażenie wirusem nabytego niedoboru odporności (HIV) u osób zakażonych i ich niezakażonych partnerów

*Miłosz Parczewski, Magdalena Leszczyszyn-Pynka, Dorota Bander, Anna Boroń-Kaczmarska

Streszczenie
Wstęp. Naturalna genetyczna oporność na zakażenie HIV odgrywa szczególnie istotną rolę w populacjach o wysokich częstościach transmisji seksualnych ze względu na wzmocnienie mechanizmów odpowiedzi immunologicznej, a także ograniczenie możliwości integracji wirusa z komórką docelową. Celem pracy było porównanie częstości występowania 4 wariantów genetycznych receptorów chemokin leżących na chromosomie 3, w locus p21 i p22: Δ32 CCR5, A(-2459)G CCR5 oraz G744A CX ₃ CR/ C838T CX ₃ CR1 u osób zakażonych HIV oraz ich niezakażonych partnerów seksualnych.
Materiał i metody. Do grupy badanej włączono 18 par, w których jedna z osób była zakażona HIV-1. Od wszystkich osób wyizolowano genomowy DNA, który amplifikowano metodą PCR z następową analizą restrykcyjną i dokumentacją wyniku w żelu agarozowym, określając częstości występowania poszczególnych wariantów genów receptorów chemokin.
Wyniki. Częstość występowania allelu Δ32 CCR5była znamiennie wyższa w grupie niezakażonych partnerów (13,9% dla allelu Δ32) w porównaniu z grupą osób zakażonych HIV-1 (wariant Δ32 nie występował wcale) (p=0,02). W grupie niezakażonych partnerów homozygota dla badanej delecji była obserwowana u 1 osoby; 2 osoby to heterozygoty wt/Δ32 CCR5. Nie stwierdzono istotnych różnic w częstości występowania pozostałych genotypów i alleli.
Wnioski. Allel Δ32 CCR5może mieć istotny charakter ochronny w grupie niezakażonych partnerów seksualnych osób żyjących z HIV, a częstość występowania tego wariantu w badanej grupie jest niższa u osób zakażonych HIV. Częstość występowania pozostałych badanych wariantów nie różniła się istotnie pomiędzy badanymi grupami, co sugeruje brak lub niewielki wpływ na podatność na zakażenie HIV-1. Pomimo istnienia czynników genetycznych zmniejszających podatność na zakażenie należy pamiętać, że występują one w populacji dość rzadko oraz że wirus o tropizmie CXCR4 będzie infekcyjny nawet dla osób z defektywnym receptorem CCR5.

Summary
Introduction. Genetic resistance to HIV infection is important in populations with high ratio of sexual transmissions, as it modifies both immunological response and possibility of viral integration with the target cell. The aim of work was to compare the frequency of four genetic variants of chemokine receptor genes from locus 3p21 and 22: Δ32 CCR5, A(-2459)G CCR5, and G744A/C838T CX ₃ CR1 in a group of HIV infected individuals and their discordant partners.
Material and methods. Eighteen discordant heterosexual pairs with one partner HIV (+) and one HIV (-) were enrolled to the study. From all individuals DNA was extracted with subsequent PCR and PCR/RFLP analysis. Basing on the agarose gel electrophoresis of the product, frequency of the chemokine receptor variants was established.
Results. CCR5 Δ32 allele frequency proved to be significantly higher among non-infected partners than among HIV (+) individuals (13.9% vs 0%, p=0.02). One uninfected person was homozygous for this allele; two Δ32/wt heterozygotes were identified. For the remaining variants no significant differences for genotypes and alleles were identified.
Conclusions. Δ32 CCR5might exert a protective influence among non-infected partners of HIV (+) individuals; its frequency was notably lower in the second group. No differences in variant frequency for the remaining analysed chemokine receptor genes suggest lack or poor influence of HIV infection susceptibility. Despite the fact that genetic factors restricting susceptibility on HIV infection were described, it is important to acknowledge the fact that CXCR4 virus remains infective even for individuals with defective CCR5 coreceptor.

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.