Szybko postępujące zmiany zwyrodnieniowe stawu skroniowo-żuchwowego u młodej pacjentki z dyskopatią skroniowo-żuchwową – opis przypadku

© Borgis - Nowa Stomatologia 4/2000, s. 24-27

Anna Marczak-Wojtyńska¹, Wacława Tarłowska², Tomasz Bulski³, Jerzy Walecki³

Dane epidemiologiczne z ostatnich lat wykazują, że choroby stawów skroniowo-żuchwowych dotyczą około 30% dorosłej populacji (1, 2, 15). Z obserwacji klinicznych wynika, że do często występujących schorzeń stawów skroniowo-żuchwowych należą zmiany zwyrodnieniowe. W etiologii zmian zwyrodnieniowych wśród czynników miejscowych mających bezpośredni wpływ na czynność stawów skroniowo-żuchwowych należy wymienić przede wszystkim zaburzenia zwarcia. Zaburzenia zwarcia najczęściej powodowane są nieprawidłowościami zębowymi, zgryzowymi, przemieszczeniem zębów, brakiem zębów oraz czynnikami jatrogennymi. W oparciu o spostrzeżenia kliniczne można przyjąć, że zaburzenia zwarcia pochodzenia jatrogennego mogą być następstwem niektórych błędów popełnianych podczas leczenia zachowawczego, protetycznego oraz w czasie leczenia ortodontycznego. Podstawową zasadą w leczeniu zachowawczym i protetycznym jest dokładna analiza warunków zgryzowych z uwzględnieniem korekty zwarcia w dostosowaniu wypełnień i uzupełnień protetycznych w jamie ustnej. Nieprzestrzeganie tej zasady może doprowadzić do utrwalenia istniejących lub do powstania nowych zaburzeń zwarcia (6, 8). W piśmiennictwie stomatologicznym jest wiele doniesień na temat dysfunkcji stawów skroniowo-żuchwowych jako powikłania po zakończonym leczeniu ortodontycznym i protetycznym (5, 8, 9, 13).
W przypadkach długo trwających dysfunkcji narządu żucia, przebiegających z nieprawidłowym obciążeniem stawów dochodzi do dysproporcji pomiędzy siłą obciążenia a wytrzymałością tkanek stawowych, co jest przyczyną zmian zwyrodnieniowo-wytwórczych w obrębie struktur stawowych (10). Istnieje zgodność poglądów, że zmienione lub zwiększone obciążenia mogą doprowadzić w części chrzęstnej stawów do zmian morfologicznych w postaci arthrosis deformans (4). Krążek stawowy ulega zmianom morfologicznym pod postacią scieńczenia, perforacji, pęknięć, przerostów i zniekształceń związanych z przemieszczeniem (8, 10), krążek ulega również zmianom strukturalnym pod postacią zwyrodnienia włóknistego i odkładania złogów wapniowych (10, 11).
Zmiany patologiczne w obrębie struktur kostnych manifestują się w postaci spłaszczenia głowy żuchwy, guzka stawoweg

To jest tylko fragment artykułu. Aby przeczytać całość, przejdź do Czytelni medycznej.